Een retourtje België met de Swift-Express: 'granieten Boeddha' Johan, kasseienvreter Gitan, blogger dezes Bruco en gastcoureur/baanstoker Rafael. Op de dienstregeling staat de 36e Twee Landen Koers van de T.W.C. De Zwaluw, zeg maar de wilde Brabantse bond. Deze klassieker lijkt erg op Someren-Peer-Someren, alleen zijn start, finish en lokale omlopen gesitueerd in Someren-Heide en is het keerpunt gelegen in Kleine Brögel.

De kater komt later, maar voorlopig wordt er niet meer met de mènne gespeeld, op het asfalt van De Bult. Want ook aan het Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondgejakker komt een einde. Het wordt stiekem alweer heel vroeg donker; onze onvolprezen vrijwilligers willen ook wel 'ns iets anders en het wegseizoen loopt op z'n laatste benen. Tijd dus voor de Huldiging.

... opgetekend tijdens mijn rentree in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondqueeste naar Snelheid, Diepgang en Puntjes: 'Bruco, we hebben een probleem.'

Wielrenners moeten niet denken. Van denken word je week.

'Is dit nog wel gezond?' is zo'n irrelevante, funeste gedachte. Maar ik heb geen verweer. Rupsje ziet af, scheel en sterretjes. Hij kan vanavond niet lijden. Geen Dampf; geen Moraal. Na amper vijftien minuutjes Koers (ja, met een grote 'K') ben ik platt en zoek ik deemoedig de comfort zone op—naast het parkoers. DNFⁱ...

Ook de meest recente Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondkrachtmeting gaat niet onopgeblogd voorbij. Maar zij is bijna een week geleden (rupsje was 'n paar dagen Chez les ch'ti met zijn ch'rie) en ik herinner me er weinig meer van. Biloute Bruco heeft geen onuitwisbare indruk nagelaten...

Mocht ik vorige week van geluk spreken; vandaag houd ik het op wijsheid. Ook in de tweede wedstrijd in de Swift Jubileum Driedaagse werd er onzacht ge-DNFⁱ-ed. Dit keer zat het venijn in de staart: massasprint met zwaartekracht.

Dames en heren, is uw gat ook zo zwart? Gekke vraag, maar ik stel 'm toch. We hebben er samen drie weken Ronde van Frankrijk op zitten. Drie knots-gek-ke weken, mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. We hebben Parijs gehaald, u en ik. En nu waaiert het circus—want de Tour ís een circus, toch?—weer uit naar alle uithoeken van onze doldwaze wereld. Wij blijven achter, u in de huiskamer en ik aan mijn interviewtafel. Ik heb dit moment al... ehhh... je raakt de tel kwijt... zo'n veertig keer ervaren, maar de Leegte, de Kater, het hakt er iedere keer weer snoeihard in. Chin.

'De wedstrijd werd ontsierd door een valpartij.' Dit cliché wordt maar al te vaak afgestoft en in een koersverslag geplakt. Routineus en eufemistisch. Wielrennen is nu eenmaal niet zonder risico; vroeg of laat is het jouw beurt. Over tot de orde van de dag.

Bruco's huidige LSDⁱ kuurtje mag—vind ik—best worden gesupplementeerd met de wekelijkse dosis Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondarbeidsamfetamine. Van alleen maar long slow distance—hoe nodig ook—ga ik hallucineren over rupsen die traag door oneindig laagland gaan. Af en toe eens hard door Park De Bult meanderen, 'in competitie', is best compatibel met Operation Recharge Batteries.

Zomerstop of niet; de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondtrein dendert voort. Rupsje haakt maar al te graag zijn wagonnetje aan. Ook al is 'ie 'in ruste' (op koersdieet) en niet bijster gedreven (dolgedraaid?); de wekelijkse clubkoers is te lekker om te laten lopen. Gelijk heeft 'ie. Achteraf, althans.