En we zijn eraan begonnen: de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie (a.ka. Tuesday Terrorⁱ) 2009 is van start gegaan. De wekelijkse adrenalinestoot, een welkome onderbreking van de kantoorslavernij en een verdomd goede trainingsgelegenheid. Negenendertig alfa-mènne (en vijfentwintig bèta-blokkers) in koers, onder wie vele bekenden. Een lekker zonnetje doet de rest. A sort of homecoming...

Rupsje is niet de enige die te laat komt voor het wegseizoen. Het is opvallend hoeveel renners zich vanavond wegsteken. Zelfs de Swabo's (goed vertegenwoordigd) hebben weinig aandrang ons amateurtjes eens stevig aan de rekker te hangen (al plaatsen zij hier en daar een plaagstootje waar de rups geen brood van lust).

Maar ik heb het ook zo wel zwaar. Nog voor het stief kwartiertje om is, heb ik al een karakteristieke chasse patatⁱ op mijn naam. Met de vorige eigenaar van mijn Santos naar een veelbelovende (maar, uiteraard, kansloze) kopgroep toespringen, het dan nèt (dus: helemaal) niet halen en volledig 'vollopen'. Aan de bekende weg rupsen, kortom.

In de buik van het péloton (kwestie van genoeg—maar niet teveel—mènne over je heen laten walsen) is het, eens hersteld, aanmerkelijk beter vol te houden. Af en toe moet ik even in de beugels om een tempoversnelling bij te benen, of een gaatje dicht te plamuren (met de bekende elleboogbeweging een ander sommeren tot reparatiewerkzaamheden is mijn eer te na, zeker op de twintigste stek of daaromtrent). En dat voelt niet lekker, als er nog onvoldoende snelheid in het gebeente zit. Of ik ben nog niet genoeg suffer happy, dat kan natuurlijk ook.

Deze koers overleef ik wel. Zuigen aan die wielen en vooraan zitten als de boel dreigt te ontploffen. Maar écht mee-debatteren, dat gaat niet. Daarvoor zal ik toch eerst de frietsnijder (waarmee ik m'n fameuze chasse patat-jes draai) moeten aanscherpen.