Het Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondverzetje is altijd leuk. Maar zo ontspannen(d) als vanavond heb ik nog zelden gekoerst. Eigenlijk was het helemaal geen koers, maar meer een doorgedreven training. Péloton-floaten, vorm-démarreren en kwaliteitskilometers klokken. In afwachting van Belangrijker Zaken.

Het komt niet zo vaak voor, maar op de een of andere manier wéét ik dat de benen goed zijn. Dat kan ik helemaal niet weten, want na Nessie heb ze met rust gelaten. Gewoon niet gefietst, enzo. Arbeid adelt, maar soms is 'banken' (zoals 'Patje' dat noemt)—hoe eng 't ook is—beter.

Met een schuin oog op de koers van morgenavond (Rotterdam Alexander) en de Ronde van Leiderdorp van zondag aanstaande vet aangekruist in de Bruco-agenda (vorig jaar een vieze vette vuile schandvlek op mijn 'palmares'), moet dit een zo laf mogelijke koers worden, vind ik. Het nodige doen; het overbodige laten.

Ergens is het nodig—shock & awe drill—dat ik me in de eerste twee ronden naar voren wurm (zo gemakkelijk als dat hier gaat, gaat het nergens), de 'springplanken' Senne, Jeroen en Cees remonteer (hoezo, chasse patatⁱ?) en in ronde drie zowaar flirt met een leidersprijs-puntje. Il Boiaⁱ komt me vergezellen en neemt (te vroeg, namelijk vóór de streep) over. Zo'n tijdrijder met péloton-allergie, die niets liever wil dan zo lang mogelijk vooruit blijven... en met wie het zo goed snuffelen is aan de Vrijheid. Zit je nét op te wachten, als je op reserve wilt rijden...

Hoe dan ook, onze vlucht draagt niet ver. Die is totaal overbodig. De achtervolging is in gang gezet en de droom wordt aan barrels gereden (Boia-perspectief), cq. het sleurhutcorvée zit erop (Bruco-'strijdplan').

Vijfendertig (zoveel A-mènne zijn er in koers) gedeeld door twee is tien. Plusminus—Bruco neemt 't niet zo nauw met wiskunde—die plek is vervolgens van mij (en mijn fietslevensgezellin), vind ik. Omdat ik het wil; omdat ik het kan (plus krachtterm naar keuze).

Oké, soms noopt het (levendige) koersverloop tot het inruilen van de geplande comfort zône voor wat drieste en diep-rode replieken aan het adres van (steeds wisselende) kopgroepen. En soms betaal ik mijn cartouches (meervoud!) terug met een kortstondig verpozen aan de rekker (tussen de cartouches moet immers worden 'hersteld'...). Maar het gemiddelde klopt vrij aardig: niet ervoor, niet erachter. En de 'reactiesnelheid' is wel eens slechter geweest.

Heel even wordt de flow onderbroken door een debutant, die het asfalt in de Van der Salmbocht eens—onnodig!—van heel nabij wil inspecteren, nét als we op het punt staan een zesmans-kopgroep in te lopen. Zijn fiets schuift bijna onder mijn wielen. Ik kom met de schrik (en mijn ruimste kombocht ooit) vrij. Hoort erbij, zeggen ze. Maar ik zal er wel nooit aan wennen. Crashes zijn gewoon kak.

Niet voor iedereen. 'Rijden!' klinkt het als ik—nog bijkomend van deze narrow escape—word ingelopen door een paar coureurs die goed om de crash zijn heengereden. Dáág péloton? Gassen voor plaats zeven? Mij niet gezien; en de Rechtvaardigheid (soms, heel soms, deugt de koers—nodig!) ook niet. Het wordt gewoon grupetto compattoⁱ: de kopgroep ontbeert het aan Geloof (aan—de enige, vanavond—Swabist Robert zal dat niet hebben gelegen); de achterblijvers harkenⁱ zich alsnog terug naar Bruco's wiel. Best een betrouwbaar wiel, vanavond.

Voor ik er erg in heb (en er is niet veel erg), 'floaten' we naar de Finale. In ronde zevenendertig manoevreer ik me weer richting vuurlinie. In ronde achtendertig maakt—hoe onverwachts—vrijwel iedereen de aanstalten, waardoor ik er in de allesbeslissende negenendertigste toer niet meer doorheen meen te kunnen geraken. Maar da's de 'afdeling overbodig'. Met bijna 60 aan het uur naar plaats twintig 'sprinten' is een voldoende prettige afsluiter van een lekkere zomeravond.