Dames en heren, is uw gat ook zo zwart? Gekke vraag, maar ik stel 'm toch. We hebben er samen drie weken Ronde van Frankrijk op zitten. Drie knots-gek-ke weken, mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen. We hebben Parijs gehaald, u en ik. En nu waaiert het circus—want de Tour ís een circus, toch?—weer uit naar alle uithoeken van onze doldwaze wereld. Wij blijven achter, u in de huiskamer en ik aan mijn interviewtafel. Ik heb dit moment al... ehhh... je raakt de tel kwijt... zo'n veertig keer ervaren, maar de Leegte, de Kater, het hakt er iedere keer weer snoeihard in. Chin.

Ja, dames en heren, het is afkicken. Cold turkey, zoals mijn Amerikaanse vrinden dat zo mooi zeggen. Wij van de redactie hebben lang nagedacht over een passende afsluiter van De Avondetappe. En we hebben er iets op gevonden. Ons laatste item dit jaar is echt heel aardig.

Ik neem u mee naar de fascinerende wereld van het Kleine Wielrennen. Huiskamervraag: Is er eigenlijk wel zoiets als niet-groots wielrennen?

Kent u de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie, dames en heren? Nee, die kent u niet. Laat mij u dan vertellen dat hier week in, week uit wordt gekoerst (want ook de karavaan der vrijetijdscoureurs wacht op niemand). Door een stel bezeten malloten zonder contract. Op het scherp van de snede, mag ik wel zeggen. Boxmeer? Stiphout? Nee, dames en heren, in Leiden, in de Provence van ons eigen kleine kruidenierslandje, is het vanavond te doen. Kijk maar.

Pang! Daar gaan ze, vierentwintig wielergekken. Gékken zijn het, ze vliegen er metéén in, want zo zijn ze wel. Zo, flats, die Bult op, met het Grote Mes erop. Dit is natuurlijk geen klim van de buitencategorie, maar hij gaat straks wel pijn doen, hoor. Zeker als ze zo blijven jakkeren. Heerlijk, oud wielrennen in een nieuw jasje. Zitten jullie op te letten, Maarten en Herbert?

Wie hebben we daar? Met rugnummer 11 moet dat de man uit Leiderdorp zijn. Ja, hij ís het. Bruco is de naam, dames en heren. Moest nog worden geboren toen ik mijn eerste Tour deed. En hij heeft er zin in. Mijne heren van de jury, turft u even mee: één puntje erbij voor de leidersprijs.

Ehhh... dat moet ik misschien even uitleggen. De leidersprijs—daar doen ze bij Swift niet misselijk over—gaat naar de renner die het vaakst als eerste doorkomt. Het is een wedstrijd in de wedstrijd, die leidersprijs, zo mag ik dat wel zeggen. En ik heb me laten influisteren dat Bruco daar sinds twee weken zijn zinnen op heeft gezet. Maar dat blijft onder ons, natuurlijk. Achtung! Feind hört mit!

Terug naar de koers. Het is werkelijk doldriest, zoals hier wordt gesnokt. Niks oortjes! Hoezo stalorders? Waarin het Kleine Wielrennen groot kan zijn...

Kerels, waarvan u nog nooit heeft gehoord, maken de koers hard. Weet u wat, dames en heren, ik stel ze gewoon even aan u voor. Jaap Visscher en Ronald Eeuwijk (DRC De Mol), René en Ruud Duivenvoorden (Mirato Cycling Team), Jan van Straaten (RTV De Bollenstreek), Jurrien Rinsema, Robert Heemskerk en Davey Rotmensen (Swabo) en de mannen van Swift, zeg maar de erfgenamen van onze fenomenale Joop Zoetemelk, over wie ik u nog enkele hele aardige anecdotes zou kunnen vertellen: Adriaan Doove, Jeroen van Vught en... wie hebben we daar... Bruco.

Dat zijn de mannen die hier hun kruit verschieten. Nu vraagt u zich af: 'Is dat slim?' Want, hoe zei die sluwe Hennie Kuiper dat ook alweer? 'Eerst het bord van je tegenstander leegeten.' Ik had 't écht niet beter kunnen zeggen. U kijkt met mij mee en ziet dat het spel op de wagen is, maar dat iedereen nog aan diezelfde wagen hangt. Alhoewel... er zijn er twee gelost. Leiden is in last. Merci et au revoir. De koers, dat hoef ik u niet te vertellen, is meedogenloos.

Maar het is ook een spel van gentlemen. Een spel, dames en heren, waarin, net als bij de Grote Meneren, soms een cadeautje wordt gegeven. Hier een sleutelscène van deze zotte zomeravond, prachtig in beeld gebracht door de jongens van de NOS: de zoveelste vlucht met... daar is 'ie weer... Bruco wordt teruggepakt. Maar die gek, want zo mag ik hem wel noemen, heeft het goed bekeken, niet alles gegeven en nog een paar tandjes over. Hoort u wat die Ronald hem toebriest: 'Ga mee, pak m'n wiel.' Kameraden voor één avond. Onze Bruco kan nog nét aanpikken—dat is gewoon héél erg goed. Chapeau! En... het is écht waar... Ronald trekt de sprintⁱ voor hem aan. In de eerste doorkomst in het drie-rondenklassement nog wel. En dat télt, hoor, in die dinsdagavondcompetitie. Er zijn sprinters voor minder over de kling gejaagd.

We maken even een sprongetje in de wedstrijd; ik praat u even bij. Het valt niet stil. Ombeurten démarreren de Sterke Mannen van de Kleine Koers, kopgroepjes worden geformeerd en weer opgepeuzeld, van voren en van achteren knokt iedereen voor wat 'ie waard is. Vuurwerk, en het is niet eens Quatorze Juillet. Hier word ik nou stil van; hier past een diepe, diepe buiging.

Cadeautjes, dames en heren? Ik zeg: het is pak-jes-a-vond, bij Swift! Het péloton lijkt—maar in de wielrennerij is niets wat het lijkt, dat wéét u—sufgebeukt. De vaart is eruit. En wat doet die rare Bruco? Die zegt Senk joe! en laat alles en iedereen achter. Bruco: 1; péloton: 0. Zó wordt het gespeeld: de dood of de gladiolen. Kent u die uitdrukking?

Mijn vriend Lance vertrouwde me, tijdens een van onze talrijke, memorabele ontmoetingen, wel eens toe: There's no such thing as a free lunch. Maar daar denken deze kanjers, want vergis u niet, dames en heren, hier rijdt het neusje van de Zuid-Hollandse amateurzalm, nét ietsje anders over. Bruco krijgt zowaar een vrijgeleide. Three laps of fame. Prach-tig! Davey Rotmensen, die graag de pedalen laat spreken en ook wel eens zijn mondje roert, houdt intussen het péloton in bedwang, als een Hinault in zijn beste dagen—wéét u het nog? Cadeautje, durf ik te zeggen. Een ander iets gunnen—dat is óók topsport.

Dertien puntjes heeft 'ie gepakt voor de leidersprijs, de man uit Leiderdorp. Nie-mand op de fo-to! Doel bereikt: plaats drie in het desbetreffende klassement veiliggesteld. En voor de fans... en ik wéét dat u kijkt... dit is misschien wel zijn beste dinsdagavondrace ooit.

Maar het Verdict van Leiden luidt ook dat die vermetele—of moet ik zeggen: aandoenlijke—Bruco tóch wordt teruggepakt en dat we de Finale ingaan met een compleet péloton. Wie 'compleet péloton' zegt, zegt 'massasprint'. Maar, dames en heren, dit is niet de Tour. Dit is zomaar een dinsdagavond op Swift. Hier rijden geen sprinterstreintjes; no more Mr. Nice Guys; dit is vrij worstelen. Rotmensen, Van der Werf en Visscher doen dat héél goed: voilà 1, 2 en 3. Bruco heeft duidelijk minder snelle vezels, geen stalen zenuwen, en strijkijzert hier nog nét in beeld als vijftiende over de meet.

Dames en heren, met deze fraaie beelden zijn wij aan het einde gekomen van alweer een seizoen van De Avondetappe. Ik hef het glas en dan weet u hoe laat het is:

Buenas noches mi amor...

PS Kunt u ook niet zonder Mart? Kijk dan ook eens naar Mediatraining, Hunkeren naar Mart Smeets, of naar Huilen, mag dat?