Vier puntjes getoucheerd in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondmartelgang. Door domweg te finishen. Meer had 't niet om het vege lijf, rupsjes vijfde onderonsje met de clubcoureurs.

Hing ik vorige week gedurende de volle vijfenzeventig minuten zo heerlijk aan de rekker, vanavond was het wederom een tandvleesverslindende aangelegenheid. Twaalf DNFⁱ's (op 27 A-deelnemers)—het had niet veel gescheeld of het rupsje was er ook afgefakkeld.

De omstandigheden waren (er)naar: een nat parkoers, een stevig windje en een klein péloton—met een deftige afvaardiging van Swabo-snokduivels.

Een natte Bult betekent: lekkages (Het Nijlpaard vestigde vanavond bij de B-mènne een nieuw record: drie leeglopers). Egoïstisch als je wordt van dat competetief gejakker, is dat nog wel te overzien—zolang het jou maar bespaard blijft en de 'mènne uit vorm' maar geen collateral damage aanrichten.

Veel ernstiger is dat de (vermeende) gladheid het bochtenwerk nekt.

En dat deed het, in het geval van het rupsje-op-kousenvoeten. Na iedere asfalt-meander moest ik aanzetten om weer terug in het wiel van mijn voorganger—meestal in de staart van het péloton—te geraken. Oftewel: bijten.

Zeker als het zelf-geslagen gaatje, door toedoen van de zoveelste tempoversnelling van deze of gene uitslovert, dreigde te evolueren tot een gapende leegte. Rupsje in niemandsland; tegemoetgeblazen door een voorjaarsstorm; ver—veel te ver—in de achterhoede. Met—alweer—een stel zuurstokken waar je 'auw' tegen zegt.

Maar, dat mag ook gezegd, met bite. Een unforced DNF was vanavond geen optie; Bruco moest en zou zich vastbijten in deze afvalrace (die gelukkig zonder valpartijen kon worden afgesloten). Waarvan akte.