Een van de Wielerwetten waaraan ik mij graag onderwerp, luidt: 'Als de Moraal ver te zoeken is, liggen de punten voor het oprapen.' De negende episode van de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavond-sequel boekstaaft deze Waarheid: koersverloop, -beleving en -rendement zijn geheel naar mijn zin. Niet des Bruco's, zeg maar.

Aanvankelijk heb ik de schijn tegen. Ik moet me haasten om bijtijds aan het Vertrek te verschijnen (borrelverplichting ten kantore); trek mijn klittebandgespje van m'n oude koerspantoffel aan gort; deftig inrijden is geen optie ('t is tegen 19:00 uur dat ik het parkoers betreed); heb—ook al is het herfst—niet bijster veel Moraal.

Maar altijd nog meer dan al die mènne die het vanavond laten afweten (de Bult lag er perfect bij, hoor!). Slechts elf A's en negen B's schrijven zich in. Die worden dan ook samen weggeschoten, opdat we toch iets van een péloton-sensatie mogen ondervinden.

Aan Tim is zulk een samenscholen niet besteed—die vliegt er van acquit in, richting de Vrijheid (en, naar later zal blijken, richting kostbare Leidersprijspunten). Adriaan voelt ook wel iets voor zo'n (heel erg) vroege Vlucht en kletst uit mijn wiel. Heel even maak ik een soort van aanstalten om mee te springen, maar ik krijg een flash back van het débacle van vorige week (toen de eerste 'cartoucheⁱ' meteen mijn laatste bleek) en houd in. 'Even chillen, Bruuc. Eerst maar eens die diesel aan de praat krijgen.'

Natuurlijk worden de twee helden teruggehaald. Er staat een smerige wind—slecht nieuws voor vluchters en eigenlijk ook voor het pélotonnetje. Hoe dan ook, in de vijfde ronde is het weer grupetto compattoⁱ. Ik handhaaf me betrekkelijk eenvoudig voorin, sprokkel wat Moraal en geniet van het gezag dat nieuweling Chris daar uitstraalt. We trainen regelmatig samen, maar dit is andere koek.

Echt veel Goesting hebben de mènne niet, vanavond. De koers verloopt ietwat tam (mijn 39,4 km/h AVSⁱ valt me achteraf nog mee); van de rekker is in ieder geval geen sprake. Integendeel; het mag van mij wel ietsje 'selectiever'. Van een wapenstilstand word ik alleen maar nerveus. Het drie-rondenklassement, ronde veertien, schudt de mènne wakker. Sprintersgedoe, dat ik verre van mij werp.

Daarna is het mijn beurt. Voor de zoveelste keer dreigt de koers stil te vallen, maar gelukkig nemen Christiaan en Jeroen het initiatief. Ik poef ernaartoe en de Ontsnapping is een feit. Jeroen trapt een dik verzet in de rondte; dit is menens. Christiaan kraakt in zijn voegen, maar houdt het wiel. Ik kijk om en zie dat 't goed is: het Gat is geslagen!

Helaas moet Jeroen de Kopgroep verlaten, wegens lek. Christiaan en ik gaan door (randje omslagpunt, in mijn geval). Vijf heerlijke ronden blijven we uit de klauwen van het péloton. Ik neem de lastigste passages (wind tegen, Bult op) voor mijn rekening en claim dus de punten voor de Leidersprijs (als eerste doorkomen op de finishlijn). Aan deze Vlucht—die langzaam maar zeker wordt verijdeld, zo helderziend ben ik dan ook wel weer—wil ik wél iets tastbaars overhouden.

In ronde tweeëntwintig zijn we eraan voor de moeite. Selmar, de enige Swabist in koers vanavond (dat scheelt een slok op een borrel), plaatst een splijtende démarrage bergop. Ik zie 'm aankomen, maar moet grandioos passen. Christiaan wenst me nog 'veel plezier', maar dat zoek ik—eventjes—liever in de buik van het péloton (of wat daarvan nog over is).

De resterende ronden wijd ik aan het—althans, dat is de gedachte—consolideren van mijn Leidersprijs (na afloop zal blijken dat ik één doorkomst tekort kwam). En een beetje dartelen. Dit zeer tot genoegen van onze Voorzitter, die deze dinsdagavond uitroept tot 'Bruco-avond' (volgens de Baviaanⁱ start ik volgende week met een rood rugnummer, vanwege de tentoongespreide combativité).

Maar rupsje is moe. En de onvermijdelijke massaspurt dient zich aan. Niet mijn ding, zoals u weet. Maar plek vijf (eenmaal in de flow laat ik 'm ook niet helemáál lopen, natuurlijk), dertien klassementspunten en drie (helaas geen vijf) Leidersprijs-tikkels is voorwaar niet onverdienstelijk.