De werkweek is soms lang voor een kantoorslaaf. Het Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondtussendoortje biedt dan uitkomst: lekker sparren met de ménne van de club en gedurende een minuut of zeventig—de voor- en na-pret niet meegerekend—de zinnen verzetten. Natuurlijk, ik kan er vooraf geen pijl op trekken: wordt het spartelen aan de rekker, zènne met de mènne, of iets ertussenin? Wordt het bijten, melkzuurpootjebaden, of—je weet het nooit—toch meer een staaltje klasbak?

Die onbestemde (voor-)gevoelens, ze horen wat mij betreft bij de Tuesday Terror (en bij koersen in het algemeen). Ze maken me—in de regel—zo heerlijk 'los', zo lekker 'ingekristalliseerd'. Eens het startsein is gegeven, telt alleen nog maar het hier en nu: pélotonzucht.

Op een stress test is het vanavond niet uitgedraaid (goede benen en geen vermeldenswaardige inzinkingen). Althans niet voor Bruco en zijn Witte Furie. Helaas is deze Tuesday Terror niet voor alle 33 starters in de A-categorie even ontspannen. Maar liefst vier regulars—niet de minsten—worden in de kuipbocht van hun rijwiel gescheiden (zonder al teveel lijden, gelukkig). Geen idee waarom (een dergelijk 'afstappen' is meer iets voor de B's; zie 2 juni jongstleden), maar je kunt het er eigenlijk niet bij hebben, in je doordeweekse escapade...

Op het moment dat Davey en Ronald (beiden Swabo) hun Ridleys onzacht aan het asfalt toevertrouwen, zit ik deftig achterin (maar niet helemaal achterin) het péloton. Bij te komen van de eerste tien minuten, die mede werden gekleurd door een Ontsnapping waarin ik per abuis verzeild was geraakt en waarvan ik vergat te genieten (verkeerde in de veronderstelling dat het hele péloton was medegevlucht). En naar adem te happen vanwege het straffe tempo dat het péloton vervolgens ging en bleef onderhouden.

Net als afgelopen zondag geeft de postorderbruid geen krimp (het zij haar geraden ook). Die Steifigkeitswerte en das agile Handling zijn toch wel ergens goed voor: Carbonneke geeft me nét dat beetje meer punch en Moraal (om de finesse in het ge-upgrade Italiaanse schakelen nog maar te zwijgen). Ook op de Bult, in échte competitie, staat zij haar Fräulein. Ik kan en mag het niet kwantificeren, maar zij maakt mij wel degelijk... ehhh... sneller.

Terug naar de koers. Een tweede stress-momentje wordt ingeluid door De Premiejagerⁱ, die een pedaal-implantaat uitprobeert in—wederom—de Van der Salmbocht. Daar zit ik iets dichter bovenop, maar gelukkig volgt uit deze valpartij geen erg voor onze Ama-B kopman en geen collateral damage voor zijn naasten.

Daarna breekt het péloton af en toe in stukken, hetgeen hier en daar een window of opportunity opent voor een chasse patatⁱ (met dank ook aan de 'Calculator', die zijn benen weer eens klassiek op het verkeerde moment stilhoudt). En—naweeën van de vergeefse gooi naar wat een kopgroep leek te worden...—ouderwets zwemmen en pannenkoeken bakken.

Maar het koersverloop is genadig en La Dama Bianca blijft zuverlässig. Enkele vermetelen, onder wie De Baviaanⁱ en ik, doen nog wel wat gooien naar de Vrijheid. Maar het hele spul dendert uiteindelijk in blok, compatto dus, richting Finale.

Gelukkig versjteren Swabist Johan, tijdrijder Gerard 'Quick en Snel' en—dit keer is 'ie wél raak—Avanti-Herman het sprintersbal, door lekker eigenwijs weg te blijven. Helaas, hoe voorspelbaar..., zit ik er niet bij ('De Neut' stopt vakkundig af en nog zo'n paar uitvluchten) en mis ik de slag.

Met nog twee ronden te gaan (en een dappere raid van VDBⁱ ter inspiratie) wurm ik me nog wel naar voren en doe ik nog wel wat trappen in de koolstofboter (bruidjes doppelwandiges Hohlkammertretlagergehäuse—amai...), maar de puntjeslogica maakt korte metten met deze 'aanstalte'. In de einspurt verschalk ik slechts diegenen die de handdoek al hebben geworpen.

Maakt niet uit. Ik heb lekker gereden, genoten van 'het spelletje' en wederom wat diepgang gebracht in mijn huwelijk met de Witte Furie.