Vanavond in de Swift/Neuteboom Tweewielers pretcompetitie laat rupsje er geen misverstand over bestaan: 'Met mij rijd je beter niet de Finale, want ik zit verdomd goed.' De concurrentie heeft 't in 't snotje: er is geen kruid gewassen tegen een Bruco die in veel zwaardere koersen de DFⁱ's aaneenrijgt en hier over De Bult dartelt alsof het niets kost. Reglementair kunnen de Alfa-mènne niets uitrichten tegen zoveel Vorm, tegen zoveel Macht—dus wordt de hulp ingeroepen van enkele hangjongeren.

Wat de Oppositie ervoor heeft betaald weet ik niet, maar effectief is 't wel: met nog een ronde of vijf te gaan rijd ik—in kansrijke positie, uiteraard—mijn (zoveelste) Michelin aan gort. Klasbak sneuvelt in de glasbak. Groene scherven (die er daarvoor, zeker weten, nog niet lagen) storten rupsje in het ongeluk. Tuig!

De Finale kan ik vergeten. Ik rek de één-ronde-vergoeding-regel ietwat op door in allereil een voorwiel te bietsen en—keurig als ik ben—mijn karretje achteraan het péloton aan te haken. Maar voor die splijtende, allesbeslissende, collega-amputerende démarrage is het dan al te laat: het rondebord staat op '3'; de vlucht van Jurrien en Peter (waarvan ik zonder die klapband natuurlijk gewoon deel zou hebben uitgemaakt) staat op het punt te worden verijdeld (hetgeen met mijn inbreng natuurlijk nooit zou zijn gebeurd); de sprintertjes maken zich al op voor... ocharme... die ene versnelling die zij op zak hebben.

Wat eraan voorafging: een onbestemd, ietwat loom gevoel. Kantoorbenen. 'Hebben we zin?', vraag ik aan VDBⁱ, die net als ik altijd vroeg ter plekke is. 'Nou en of', is zijn kordate repliek (dat was vorige week wel anders). Check! We spreken af dat de derde uitbraakpoging van vanavond de juiste zal zijn, en dat wij daarbij zitten. Zo doen mènne in vorm dat.

De Premiejager—recentelijk in zeer goeden doen—gooit, onbedoeld wellicht, roet in onze berekening. Van acquit stuift 'ie ervandoor, alsof 'ie de enveloppen ruikt. Ergens tussen deze vermetele aanvaller en het péloton zwem ik (alleen al vanwege de beschaafde openingsronden houd ik van de Tuesday Terrorⁱ). Mijn kopman terughalen? Dacht 't niet. Lekker afzakken is veel 'tactischer'. 'Was dit poging nummer nul?', vraagt VDB droogjes als ik word opgeraapt. 'Nee, deze telde niet mee', reken ik hem voor. 'Dit was slechts voor de fotograaf.' (Die heeft helaas de Tuesday Terror nog niet in zijn portfolio.)

We gaan vanavond de tel kwijtraken, vrees ik. Veel grupetto compattoⁱ. De Swabo Beastie Boys (doorgaans de aanstichters van dinsdagavondpéloton-schisma's) houden hun duivels in toom; een enkeling die het wél probeert, daargelaten. De wind regeert het koersverloop.

Desalnietemin lanceren mènne als Il Phenomeno (over klasbakken gesproken...) de nodige attaques. Met zoveel overschot dat 't serieus aanzetten is—zelfs vanuit de voorste gelederen—om erbij te geraken. 'Dít is nummer drie; komaan!', zegt 'ie. Il Phenomeno moet in de ankers om de versterking er niet af te rijden. Rupsje en nog wat tweede garnituren volgen zijn spoor, maar 'nummer drie' sterft in schoonheid.

Nummers vier, vijf, etcétera ook. En de waarheid gebiedt mij te rapporteren dat ik ook weer niet zó goed zat, vanavond. Ook zonder die vuige sabotage zou ik hoogstwaarschijnlijk niet 'in de punten' zijn geëindigd. Maar 't was in ieder geval lekker, even niet aan de rekker of bijten in de staart van het péloton. 'Gewoon' lekker voorin rijden; niet uitsluitend frietsnijden of zwemmen, maar af en toe 'ouderwets' dartelen!

Vanwaar deze 'opleving'? Ongetwijfeld speelde de wind in des rupsen kaart. Maar ik reken me ook graag rijk en denk ik dat het geploeter in 's-Gravendeel en in Amstelveen Brucootje weer ietsje sterker heeft gemaakt.

We zullen zien...