Wielrenners moeten niet denken. Van denken word je week.

'Is dit nog wel gezond?' is zo'n irrelevante, funeste gedachte. Maar ik heb geen verweer. Rupsje ziet af, scheel en sterretjes. Hij kan vanavond niet lijden. Geen Dampf; geen Moraal. Na amper vijftien minuutjes Koers (ja, met een grote 'K') ben ik platt en zoek ik deemoedig de comfort zone op—naast het parkoers. DNFⁱ...

Wat een gezellige Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondreünie had moeten worden (een week niet gefietst, what was I thinking?), draait uit op een strafexpeditie, Swabo-stijl. Wie die wil overleven, moet van goeden huize (en liever niet terug van een inerte vakantie) komen.

Van de 29 A-mènne halen er 16 (onder wie 4 gedubbeld) de finish. De rest wordt er door onze élites zonder contract en zonder pardon afgekegeld.

(Mij overkomt dat niet meer zo vaak; afgezien van een tandeloze 19 mei jongstleden kan ik de dinsdagavondterreur doorgaans wel bolwerken.)

Sheer interval hell: démarrage op démarrage; opgelegde lijfstraf zonder respijt; gatenkaas; trillende kuiten, brandende longen en holle ogen. Swabo Sloopwerken.

Mooi om naar te kijken, vanaf de zijlijn...