Wielrennen is net het leven zelf: vol onrecht. Kreeg Bruco gisteren niet die aangekondigde (officieuze) districtskampioenstrui om zijn schouders gehangen; vandaag—in alweer een Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavond-terreuraanslag—krijgt rupsje maar liefst 11 punten in de schoot geworpen. Die zijn alle 11 gestolen. Correctie: er waren er 9 niet van hem; de resterende 2 (wat DFⁱ nu eenmaal 'waard' is) heeft Bruco zwaar bevochten.

Met een stel zuurstokken en een tandenknarser waar zelfs rupsje niet van terug heeft. De vice-kampioen van Alphen aan den Rijn (zo introduceert hij zich maar, bij gebrek aan iets beters op de Erelijst) heeft wel vaker last van boycotbenen, maar vanavond is het harkenⁱ met de lactaatkraan open. Misschien waren Stolwijk en Maassluis niet de meest ideale voorbereiding op deze hakpartij; wellicht kan de ster niet altijd stralen—maar ambetant is het wel.

Temeer daar de clubcoureurs (en zij die daarbij aansluiting vinden) er vanavond geen gras over laten groeien. Er wordt niet gelummeld, maar gebuffeld. De immer onstuimige Tim heeft het gore lef Bruco uit te dagen: 'Leidersprijs?' Vorige week kaapte hij de Volle Mep (vijf punten) voor Bruco's neus weg; vandaag geeft rupsje geld toe—als 'ie maar niet met die nare Swabo's (vanavond weer als vanouds present) hoeft te bakkeleien. De voorpost, waar 'ie per abuis de inleidende ronde(n) heeft aangevat, wordt weldra verlaten. Dit keer is dat geen keuze, maar een bittere noodzaak. Bruco rijdt als een dweil.

De meeste koersnuances blijven vanavond in amoniaknevelen gehuld, verdoemd als onze held is tot de coda del gruppo. Het is niet dat rupsje aan het rekkeren is ('t is per slot van rekening een thuiswedstrijd), maar hij kan alleen maar volgen. Het valt vanavond maar niet stil; aanvallen (zelfs de X-trapsrakketten van de Swabo's) worden binnen één ronde gepareerd; regelmatig knapt het lint en moeten alle zeilen (ja, Diana Woei doet ook weer mee) worden bijgezet. Goed nieuws voor de mènne met cartoucheⁱ-surplus. Zonder benen (en met een tachograaf die staat afgesteld op maximaal 56 km/h) is zoiets afzien.

Voor Bruco dan toch. Zijn tong hangt uit zijn bek; het zweet des aanschijns borrelt onder de helm en in de bril. Die verdomde stopwatch wil ook van geen opschieten weten.

Opschuiven is op de Swift-Bult—normaliter—nooit een probleem, zelfs niet voor de filerijder van Maassluis, dus zo af en toe meldt Bruco zich wel voorin. Maar die 'inspanningen' voelen als een DNFⁱ-in-the-making, dus houdt hij het kort. En da's maar goed ook, gezien de fenomenale ledematenstaking die gepaard gaat aan het 3-rondenklassement. Dat sprinterstussendoortje is—in het grotere plaatje—volstrekt niet van belang. Maar het jaagt het tempo, waar Bruco toch al niet voor is te porren, zo geniepig omhoog. Aanpoten, ook al heeft 'ie geen poten.

Dat ziet ook Le Gitan (die hier een puike DF gaat verwezenlijken), als 'ie zijn Parijs-Roubaixgezel Bult-op helegaar ziet parkerenⁱ: 'Kom op!' Het is met ietsje meer geluk dan wijsheid (of is ervaring tóch wijsheid?) dat rupsje de aansluiting behoudt. Achteraf zegt Peter (onlangs ook toegetreden tot het Gilde van de Grote Plaat, met steeds meer dinsdagavondsucces) dat rupsje hem doet denken aan de kat en de negen levens: 'Je bleef maar sterven en terugkomen.' Tjsa, de rekker kent voor Bruco weinig geheimen...

En die 11 punten?

Wel, die zijn te 'danken' aan een lelijke valpartij in het B-péloton. Hoe ze het voor elkaar krijgen, weet ik niet, maar in hun laatste ronde gaan er twee mènne bij liggen op het steilste stuk van de Bult. Nooit leuk (het ging verdorie alweer zoveel Tuesday Terrors goed...). De alfa's neutraliseren hun resterende ronden (wel zo ethisch gepast en logistiek verantwoord), met inbegrip van de status quo van een zesmans kopgroep, en finishen collectief als zevende.

Vandaar Bruco's vorstelijke beloning voor een arm-lastige (maar ergens ook weer niet onaangename) 77 minuten melkzuurpootjebaden.