Nog ééntje dan. Om het af te leren. Niet voor de punten (de laatste 'reguliere' Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie is immers vorige week verreden—en verregend), maar voor de leuk. En om, hopelijk, het clubwedstrijdseizoen (dat op de weg, welteverstaan) een beetje in stijl af te sluiten. Nog even wat plooien gladstrijken...

De tijd vliegt: vanavond is het alweer tijd voor de laatste 'reguliere' Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Nog één mogelijkheid wat puntjes te sprokkelen voor het algemeen klassement (waarin ik er niet toe doe, maar toch...). De op-één-na laatste kans om de recente dipjes weg te poetsen en het (al met al toch best aardig verlopen clubwedstrijdseizoen) nog van wat extra glans te voorzien.

Opnieuw niet zo'n best optreden van het rupsje, in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Het 'swingt' even niet; op 'routine' krijg ik er nog altijd van langs; dipje in de (toch al niet bijster steile) curve.

In deze aflevering van de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie betaal ik leergeld. Voor lesjes die ik eigenlijk al lang uit 't hoofd kan opdreunen: koest houden, in het begin; wiel houden, ibidem; cartouches op zak houden.

Met de 'mentale aquaplaning' (zeg maar 'natwatervrees') in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie van vorige week nog vers in het geheugen, en een ietwat lauwe trainingsweek ('dipje') in het logboek, moet het rupsje vanavond maar eens aan de bak.

Angstrups. Schijtlijster. Panic pussy. Chicken shitter.

Bruco moet hoognodig naar de dierenpsycholoog. Want 't zit niet goed tussen de oren. Ik ben de 'aan/uit-knop' kwijt: cerebrale kortsluiting. Koersen betekent risico's nemen; daarover nadenken is zinloos en funest. Koersen doe je in een 'flow', je neemt 't zoals 't komt, gaat erin op en waant jezelf vrij. Vrij van alledaagse, rationele, triviale overpeinzingen, zoals 'slippertjes', 'lekkages' en 'huid-asfalt-transplantaties'. De Madonna del Ghisallo, beschermheilige aller coureurs, waakt immers over jou en je concurrenten.

Na twee weken 'geheelonthouding' (geen koers en andere intensieve ongein) mag Rupsje weer... Genoeg gerust; tijd om weer 'ns wat 'scherpte' te gaan opdoen. Geen beter comeback-podium dan de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Aflevering 17 alweer.

Voor ons de zondvloed; na ons de zondvloed; 'tijdens ons' hield het even op met stortregenen. Een uitgelezen moment, dus, om maar weer eens een koersje in het kader van de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie af te haspelen.

Het moest er toch eens van komen, vond ik: die kopgroep, die het péloton niet meer terugziet; die beslissende ontsnapping, waarin ik 'schitter door aanwezigheid'. Ik heb 't vaak genoeg geprobeerd, in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Vanavond is het dan eindelijk raak. Rupsje spint. Rupsje lacht!

De slag. Da's een gek ding. Je weet dat 'ie valt, die slag. Tenminste, je hoopt dat 'ie valt. Want met een heel péloton naar de streep rijden, da's vragen om chaos. En strijkijzers (non-sprinters), zoals ondergetekende, houden niet van chaos; die zien de koers graag in de plooi. Topsnelheden, machtssprints, vrij worstelen, close-ups van dranghekken en dergelijke? Mij niet gezien.

Je moet er natuurlijk wel bij zitten, bij die slag. Maar er kan er, per definitie, maar één de juiste zijn. Welke slag de juiste is, welke ontsnapping je tot de finish uit de klauwen van het péloton houdt, welke démarrage het waard is om--liefst zo kort mogelijk en niet definitief--voor te sterven, dat vertellen ze er niet bij.