Van kwaad tot erger: die verropte rug 'drijft me nootjes'.

Voor de kniesoren die erop letten: de brucoboekhouding van oktober 2009 is natte-vingerwerk. De neuroot in mij heeft het nakijken; de preciezen onder u moet ik teleurstellen: de boordcomputer is van de crossert gesloopt en ook de hartslagmeter blijft steeds vaker achter op het nachtkastje.

Rupsje is terug. Te rug.

Toppers van het kaliber rupsje, die precies weten waar zij mee bezig zijn, doen aan kruistraining. Daarmee doorbreken zij de routine van week-in, week-uit dezelfde uitsloverij en voorkomen zij dat de grinta verzandt in verveling. Kruistraining schijnt goed te zijn voor de ontwikkeling van andere spiergroepen, blessurepreventie en het opladen van de mentale accu.

... is een weg? Rupsje had in september niet zoveel wil tot weg. De eetlust werd bedorven door een griepje; de aandrang werd beteugeld door koersluwte en het wilde maar geen brucoweer worden. 704 kilometerkes (20 uurtjes) bruto-brucoproduktie getuigen daarvan.

Niet alleen de UCI zit met de oortjes in z'n maag. Ook hobbyisten discussiëren wat af over de vraag of je nu wél of niet met oorpluggen in mag rijden.

Inhoud, uithoudingsvermogen, de lange adem, de eeuwige vlam, Ausdauer, stamina—hoe het ook moge heten, je krijgt het niet cadeau. Integendeel, genetisch gedepriveerden à la Bruco moeten investeren in hun duurzaamheid. Arbeid adelt, of zoiets.

Genoeg geziekt, gelanterfant en gelappenmand. Hoogste tijd voor een doorstart. Een 'vormpercentage' kan ik niet geven, maar ik moet van ver komen. Twee weken aan de kwakkel en achter de geraniums—dat hakt erin, fysiek en mentaal.

Ik fiets niet, want ik ben ziekjes; ik ben ziekjes, omdat ik niet fiets.

Augustus: 8 ritjes en 611 kilometers. Veel is 't niet; meer moest 't niet zijn.