Bruco is terug van ingedut. Het lag dus niet aan uw RSS-lezer (of aan Twitter) dat u een poosje bleef verstoken van (r)up(s)dates.

De jubileumtoertocht, ter gelegenheid van de negentigste verjaardag van De Vereniging, was niet besteed aan het gros van de Swift Toer Élite (a.k.a. the Sunday Slaughterers). Opperslager Henkarello had vooraf een 'wandeletappe zonder oortjes' verordonneerd (goed gastheerschap); de buienradar fungeerde weer 'ns als weekmaker.

Blogger, Swifter, Wielertoerist, Fietsforummer? 't Valt soms niet mee al die (on-line) identiteiten te combineren. Gelukkig maakt 't in real life niet zoveel uit met welke fanaten je gaat pedaleren. Gepassioneerd zijn wij vrijetijdscoureurs immers allemaal.

De Joop Zoetemelk Classic en de wegtrekker. Ze horen—wat het rupsje betreft—bij elkaar als Bassie en Adriaan. Het is alweer het derde jaar dat mijn club deze voorjaarstoerklassieker organiseert; en voor de derde keer op rij krijg ik in de Finale een serieuze oplawaai.

Een stukkie toeren met de (virtuele) vrienden van Wielertoerist.nl, dat past uitstekend in de mid-season 'détente' (het boogje kan immers niet altijd gespannen staan). En een beetje klimwerk (heb dit jaar nog geen hoogtemeter gevoeld) is ook goed voor de verandering-van-spijs, die—zoals wordt verondersteld—doet eten.

'Elst-Reichswald-Elst', alias de 'Bas Classic', it shall be!

'L’enfer du nord', 'La reine des classiques', 'La dure des dures'... Parijs-Roubaix heeft vele bijnamen, en die zijn allemaal terecht. Want het is zonder twijfel een van de zwaarste, en meest heroïsche, wielerklassiekers. En juist daarom ook een van de mooiste. De 'Hel' is een brute aanslag op je gestel en je materiaal, de ultieme test voor je stuurmanskunst en evenwichtsgevoel, je duurvermogen en je Moraal. Minder romantisch ingestelde, risico-mijdende coureurs beginnen er beter niet aan. Voor de échte 'slaven van de weg' is een geslaagde Parijs-Roubaix een Ervaring om nooit te vergeten.

Zoals zo vaak hadden de thuisblijvers ongelijk: ook de tweede editie van de Joop Zoetemelk Classic (JZC) was een feest. Het 'weeralarm' bleek schromelijk overdreven. Oké, 't was 'vies' (veel nattigheid op de wegen), maar afgezien van een enkele pisbui kwam er weinig zegen van boven. Sneeuw, hagel, rukwinden? Welnee!

After a relatively quiet July, I've resumed working on my Palmares along with a quite strict training regimen, of course).

Five Fingers Feast

With such a large Waakzame delegation participating in a Palmares event, it is hardly necessary to post a report. On the other hand, last Saturday's Amstel Gold 'Race' definitely deserves a place in our Annales. So here we go:

The Great Escape

The first edition of the Joop Zoetemelk Classic (the tourist version of the
Ronde van het Groene Hart, which will make its debut on the UCIⁱ
Calendar tomorrow) was a very worthwile excursion into our local
polders. It offered hardly any discoveries in terms of terrain, and no
sunshine whatsoever (but, as opposed to La Primavera, quite favourable
conditions). But hammering on our home turf, and leading the peloton
throughout the ride, was good for Morale.