Ik was zeer vereerd toen veteranissimo Gerard (69 jaar jong) mij belde met het voorstel samen de seizoensafsluitende koppelcross van de GRTC Excelsior in Gouda te gaan rijden. Met, inmiddels, 39 levensjaren op mijn palmares (als 'sub-master', zogezegd) kom ik daarvoor nog nét in aanmerking. De spelregels dicteren: 'één veertigplusser en één veertigminner'.

De afsluitende veldrit van de Zuid-Holland interclubcompetitie, bij de Rotterdamse Wielrencombinatie Ahoy, is een koud kunstje. Tenminste, wat de temperatuur betreft: het kwik blijft steken op minus vijf. Dus, net als in Berkel vorige week, geen blubber maar opgevroren sporen en graskasseien. Veel draaien en keren, maar geen hoogteverschil. Of het zouden de twee balkjes moeten zijn. Altijd mooi, balkjes.

Tim, mijn naaste concurrent in de interclub veldritcompetitie Zuid-Holland, orakelt: 'Vandaag gaat 't erom wie 't minste pech heeft.' Met bijna dertig mènne aan het vertrek verwacht hij niet in de punten te gaan rijden (ik ook niet), maar blijkbaar is Tim klaar voor onze onderlinge strijd (ik ook wel).

Kerstmis. Wat moet een mens ermee? Voor veldrijders is 't eenvoudig: kerstavond en eerste kersdag zo weinig zondig mogelijk zien door te komen en daags erop cross! Eten, drinken, laat opblijven—het civiele standaard-antwoord op de 'donkere dagen'—is voor de onzaligen (en... voor Bruco, die nu eenmaal graag eet, drinkt en laat opblijft). Vrijwel-geheelonthouding is een klein offer, in de wetenschap dat het Zuid-Hollandse Interclubveldritcompetitiecircus jaarlijks op 26 december neerstrijkt in Park 'De Bult', bij de LTRV Swift.

Rupsje is niet zo van de uitslagen en klassementen. Meedoen is belangrijker dan winnen, afzien gaat 't best in de achterhoede en dat soort geneuzel. Het Swift Clubkampioenschap Cross, echter, zet me toch wel onder druk. Niet alleen is het, wat mij betreft, de meest prestigieuze titel; 't is ook de enige wedstrijd waarin ik kans maak op eremetaal.

Dacht ik vorige week tijdens het SwiBoCrossen aan andere zaken (om de pijn niet te voelen); vandaag ga ik SwiBoCrossen om even niet aan andere zaken te denken (om de pijn niet te voelen).

Hoe dichter bij Dordt, hoe zotter het wordt. In ronde twee rijd ik tot twee keer door de linten die door de parkoersbouwers van DRC De Mol (ook een mooie club) zijn gespannen om de 'interclubbers' de weg te wijzen in hun draai- en keerdoolhof. Verstand op nul, tong op het stuur, de ogen omgekeerd in hun kassen. Ratsss...

Slaapcrossen is fijn, maar zweefcrossen is het helemáál. Met je helm in de wolken, de handjes bovenop de guidonⁱ en de bandjes in de drek. Schitterend winterzonnetje erbij (want die wolken die zijn maar bij wijze van) en geen druk—deze SwiBoCross, op mijn thuisparkoers, is er eentje om de Crossgod weer een beetje gunstig te stemmen. Eens kijken of 'ie mijn offer aanvaardt.

Geachte Commissaris van de Crosspolitie,

Hierbij doe ik aangifte van onvoldoende Toewijding aan uw Zaak, die ik ooit ook de mijne durfde te noemen.

Out on the road today I saw a deadhead sticker on a Cadillac. Don Henley bezingt zijn teloorgegane jeugd (en, wie zal 't zeggen, de mijne). Boys of Summer (1984), u weet wel: met die zeemeeuwgitaar. Ik mag me van mezelf eigenlijk niet laten meevoeren op dit oude-lullendeuntje, maar het komt lekker binnen—hier in het Rabobankfiliaal aan de Karel Doormanweg te Schiedam. A little voice inside my head said, "Don't look back. You can never look back."