'Lisse uit' vandaag was was bar. 0 bar, om precies te zijn.

De derde SwiBoCross van dit seizoen leek uit te draaien op rupsjes lang verwachte, onvermijdelijke Definitieve Doorbraak. De Suprematie—die ik, uit valse bescheidenheid, al zo lang heb weerstaan—spatte uit mijn donderdijen; de Klasse—al die jaren zo zorgvuldig verborgen gehouden—blonk op mijn kranige kuiten; de Limiters van voorheen—ze nóg eens opsommen is nu niet meer nodig—ze waren er nog steeds, maar ze deden er niet meer toe.

Zij die ervan kunnen getuigen, zullen beamen: Wilskracht, Strijdlust en Opofferingsgezindheid zijn zelden zo verpersoonlijkt als door De Rups, de dato 18 oktober 2009.

Gedurende acht ronden, 43 gelukzalige minuten, was ik veldrijder; mocht ik mij niet alleen Heer, maar ook Meester wanen; moest de Oppositie ernstig rekening houden met de Opstanding van een Hegemoon. Een Nieuw Tijdperk leek aangebroken. Veldrijden in Zuid-Holland zou nooit meer hetzelfde zijn.

En terecht. Want het gedoe om, en het gezever over, de op-één-na-laaste plaats—dat kennen de Bruco-volgers nu wel. Hun Held, de belichaming van hun hoop en het object van hun niet-aflatende sympathie, kan beter. Verdient beter. Dat lijdt geen twijfel. Twijfel is voor de onwetenden...

De koers (door een speling van het lot start de SwiBoCrossCompetitie 2009-2010 met drie maal 'uitnadeel' in successie—stureluurs word ik ervan) kende een barre ouverture. Het had er alle schijn van dat ik een staaltje slaapcrossen ten beste ging geven, tot groot verdriet van de tifosi. De start ging volkomen langs mij heen, maar met Speels Gemak indebotertrapte ik de modderschuit terug tot halverwege het 25 man sterke seniorenveld. Heer die ik ben, verleende ik vrijwillig nog wat voorrang bij het inrijden van de single-track, om vervolgens in datzelfde enkelspoor de nodige unforced errors te begaan.

Maar in weerwil van de traditie van 'Lisse uit' behield ik de aansluiting en reed ik bij het passeren van het rondebord nog steeds met een aantal gekende (tot dusverre geklassificeerd als 'niet te hebben') veteranen in mijn vizier. En met een schoon achterwiel. Meesterlijk, voorwaar. De achterhoede, wier inferieure gezelschap ik mij doorgaans moet laten welgevallen, was op komst. Maar de reglementair gelosten zouden ontegenzeggenlijk diep in de reserves moeten tasten om deze ontketende rups te achterhalen. En dan was het nog maar de vraag of zij diens Tweede Adem zouden kunnen afsnijden. Ik dácht toch van niet...

Later, als ik met crosspensioen ben (op mijn zeventigste word ik Wereldkampioen en dan vind ik het wel welletjes), zullen gretige leerlingen en opdringerige fans aan mijn lippen hangen als ik verhaal over de fouten die ik ooit maakte, voordat ik de cross doorgrondde en 'zij met mij speelden, in plaats van ik met hen'. Voor nu houd ik het erop dat het restant van de tweede ronde van Bruco's Ontwaken ietwat meer kruim kostte dan de eerste en dat in ronde drie de beginneling in mij van het Lichtend Pad dwaalde.

Je fiets volgt de kijkrichting, beste Bruco-adepten, dus kun je maar beter de juiste kant opkijken...

Een ruglanding later en, dientengevolge (zo'n crash kost nu eenmaal tijd), verderop een innige verstrengeling van het Brucovoorwiel met een MTB-bar end (nota bene terwijl rupsje, vorige week, in minderen doen, wél deftig op de fiets bleef) en de achterhoede werd alsnog een feit. Hoe onrechtvaardig ook, feiten zijn onweerlegbaar. Hoe onwrikbaar ook, feiten zijn er om je niet bij neer te leggen.

Zeker niet als je, zoals rupsje op deze gedenkwaardige zondag, op een Missie was, onverwachts cross-geschiedenis zou gaan schrijven. En al helemaal niet als je door de cross-goden was uitverkoren tot Grootser Zaken. Want, zo is het wél, jouw naam stond in de sterren; waarom zou jij niet schitteren?

Dus, waarde Bruco-discipelen (u was Erbij; uw kleinkinderen zullen er nog vaak naar vragen), besloot ik mij niet uit het veld te laten slaan en begon ik aan een strijd op twee fronten. Een Gevecht dat zijn weerga niet kent. Een terugkeer waarvoor Hollywood nog geen script heeft.

In de achteruitkijkspiegel nog altijd de broodnodige veteranen—meer dan één, in ieder geval—die hun leven hadden willen geven (maar dat ware niet genoeg geweest...) voor een plaatsje aan de rupsband. In de 'tunnelvisor' een reeks doelwitten die even—de een iets langer dan de ander—mochten dromen van een voorsprong.

Het was bar, het was boos. Rupsje liet zijn Beest los...

Opponent na opponent werd opgeraapt en beleefd, doch uiterst gedecideerd, verwezen naar een plaats achter de Moddermaestro, de Cross-sensei, de Über-dog. Hoe langer deze SwiBoCross zou duren, hoe meer Bollenstrekers ik door de frietsnijder zou hebben gehaald. Omdat ik de schroom afwierp, omdat ik druk zette, omdat ik de pedalen, de last van het verleden en de Lisser boomaanplant niet voelde, omdat er een Nieuw Uur had geslagen, etcetera.

Totdat, na acht ronden Brucogeweld (het hadden er tien moeten worden), mijn voorband 'uit vorm' raakte (0 bar is zelfs in de cross wat aan de lage kant; sorry, beste Bruco-fans), totdat mijn Opmars hierdoor tot nader order werd gestuit, totdat ik de uitslagenlijst bijwerkte en er wederom zo'n wrange DNFⁱ aan mijn palmares moest worden toegevoegd...

De revanche, het eerherstel (of beter: de reputatiegeboorte) vragen om uw en mijn geduld, mijn zeergewaardeerde supporters van het eerste uur. Komend weekend—ondanks het feit dat de Interclubcompetitie mijn geliefde Honselersdijk aandoet en de SwiBoCrossCampagne eindelijk in Leiden neerstrijkt—staan wat rupsje betreft in het teken van Rust en Reinheid. Zelfs een kampioen-in-wording moet soms ook aan zijn naasten denken...

Intussen mag de Oppositie haar messen slijpen. Want rupsje blijft niet lek rijden, natuurlijk. Ik ben nog niet helegaar leeggelopen. Tegen zoveel Vorm is geen Pomp gewassen. Stay tuned, Angusta-aficionado's!