Dacht ik vorige week tijdens het SwiBoCrossen aan andere zaken (om de pijn niet te voelen); vandaag ga ik SwiBoCrossen om even niet aan andere zaken te denken (om de pijn niet te voelen).

Ik word op mijn wenken bediend. De Bult is opgevroren; dat gaat mijn volledige aandacht vergen. De sporen die we de afgelopen weken hebben getrokken, zijn keihard. Gras- en zandkasseien, zeg maar. IJspaleis Swift. Alle smaken voorradig.

Vijf senioren aan het vertrek. Dat biedt uitzicht op een top-vijfnotering. Dan moet rupsje wél op zijn fiets blijven zitten en niet zijn Michelin Muds (geen ijsbanden, als je 't mij vraagt) stukrijden (dépannage is geen optie in de veldrijderij; die reservecrossert heb ik nog niet verdiend).

Rupsjes start is, ook voor zijn doen, behoudend. De eerste ronde misbruik ik voor een parkoersverkenning. Ik til de hartslag naar 170. Dat is vast boven mijn omslagpunt; geen idee waar ik momenteel begin te verzuren. De benen zijn zowiezo slecht, ook bij pak 'm beet 120 rikketikken per minuut. Heeft ook iets te maken met het harde labeur in Dordrecht, gisteren.

De kloof is dan al geslagen en ook de nodige veteranen zijn me voorbijgestoken, maar da's niet mijn zorg. Eerst maar eens ritme zoeken en de schroom van me afwerpen. Dat lukt een soort; na een paar rondjes (ingekorte; het kippenbos en... tsss... de balkjes zijn door parkoersbouwer Piet eruit gehaald) weet ik niet beter of je kunt ook door de permafrost crossen (en je fiets blijft nog lekker schoon ook). Het stuitert alleen wat harder.

Dus diesel ik mijn pijpje leeg, laat zowaar nog wat ménne achter me en passeer na 17 enerverende kilometers de meet. Afleiding gezocht en gevonden. Dank u, Dokter Cross!