Vandaag was het dan eindelijk zover: de postorderbruid maakte haar Maiden Voyage. Het was niet voor het eerst dat ik haar mee uit nam (Carbonneke heeft al een photo shoot annex hersteltraining achter de rug), maar een onvervalste Swift Sunday Slaughter—da's toch de echte vuurdoop.

Daags tevoren moest het arme kind weer in de steigers en doorstond zij de zoveelste (linker-)handtastelijkheden. La Dama Bianca (die het wonderwel goed kon hebben dat haar rivale, de good old Santos, de afgelopen dagen mocht 'schitteren' in deze en gene koers) werd voorzien van een stel deftige polderharken:

Alsmede van een stel kekke koolstof drinkbushouders:

Daarmee (en... vooruit... met een heerlijk contrôlerend ommetje rondom de Brucodome) was de lange aanloop, het eindeloze uitstellen, gedaan. Nog één nachtje (gescheiden) slapen en Carbonneke kon gaan tonen of zij het waard was.

In tegenstelling tot degene aan wie zij is uitgehuwelijkt, is het postorderbruidje een matineus type. Vanochtend (ik zou zeggen: vannacht) oogde zij fris en monter (ik werd er bijna eng van, maar zij was vol begrip: 'Drink jij eerst je koffie maar op, liefje.'). Klaar voor haar kennismaking met de schoonfamilie: de Swift Tour Élite. Haar bestelheer was verre van uitgeslapen. Maar een huwelijksreis stel je niet uit. Zeker niet als je aanstaande al zo lang In Transit is.

Ik voelde me niet alleen te weinig gepakt (en te doorgezakt) voor deze wittebroodstocht, maar ook een soort schuldig: deze Maiden Voyage zou niet alleen Carbonnekes vuurdoop worden, maar ook haar waterproef. Op weg naar het clubhuis spetterde het al; de buienradar kondigde veel, heel veel, Brucoweer aan. Er zijn import-ega's om minder afgehaakt...

Gelukkig is het in Koblenz ook niet altijd rozegeur en zonneschijn. De eerste vlekken op haar blazoen deerden La Dama Bianca niet. Sterker nog: zij leek wel trots op zo'n ontmaagding. My kinda gal.

Bewondering van de recreatieve (goeddeels niet-gelicenseerde) hardrijders was haar deel. Tenminste, voorzover deze archetypische polderstoempers oog hebben voor haar optimierte Rohrdurchschnitte en Laminatkonfigurationen. De meeste Swift Sunday Slaughterers zijn meer van het type 'niet poetsen, maar gassen'.

Aldus geschiedde. 90 doorregende kilometers aan één stuk. Een trainingsritje naar mijn hart (37 km/h—DHL en UPS doen ons dit niet na—en no prisoners taken). Ik bleek het wonderwel nog te kunnen, dat toeren op 'leven en dood' (de slachtoffers liggen waarschijnlijk nu nog bellen te blazen ergens in ons Groene Hart). En Carbonneke maakte zichzelf meer dan waar.

Iedere trap raak, trefzeker in de bocht en pijlsnel in de démarrage en/of patatjacht... Voor de clichés verwijs ik door naar de Canyon-propaganda. Geloof me maar dat het klikte, tussen ons. 'Was het voor jou net zo fijn als voor mij', was alles wat zij vroeg, na deze gang bang. Wat een geweldenares!

En nu moet zij, och arme, alwéér in de steigers. Voor een welverdiende (en uiterst tedere) wasbeurt. Lang en gelukkig zullen wij leven...