Bruco buigt het hoofd...

Inflate to max. 120 PSIⁱ, staat er op de wangen van mijn Continental Grand Prix 4000 banden. Een bar of 8,5 dus. Een prima bandenspanningsadvies, want—normaliter—bolt de Activated Silica Compound daarmee (met mijn gewicht en voorkeur voor road feel) heel fijn en komt de lekbestendigheid van de gepatenteerde Vectran Breakerlaag (vloeibaar kristalweefsel) goed tot haar recht.

Voor de Ronde van Stolwijk, edoch, is die max. verkeerd getaxeerd. Had ik moeten weten, want in 2007 heb ik me al verslikt in de klinkers, putdeksels en verkeersdrempels die dit criteriumⁱ kraak en smaak geven. Ongetwijfeld reed ik, gewoontedier, destijds ook met een luchtdruk van 120 PSI, maar op slappere velgen. Hoe dan ook, vandaag stuiter ik alle kanten op.

Aan het vertrek slechts een Amateur B of vijftig. Eigenlijk hebben de barbecuende en bierdrinkende Stolwijkers achter de dranghekken beter verdiend: deze Ronde is een van de meest sfeervolle van Zuid-Holland. Maar ik ben er niet rouwig om dat enkele gekende pain merchants de weg naar de goed gevulde premiepot vandaag niet wisten te vinden. Aan de andere kant: minder deelnemers trekken een korter lint—vóór je het weet, ben je eruitgezakt.

Een bliksemstart is dus geboden. VDBⁱ, De Premiejagerⁱ, Jeroen en ik zijn bijtijds ter plekke (wederom heerlijk naar de koers gepeddeld). Toch presteer ik het om weer bij de allerlaatsten onder de vod aan te schuiven. En dat compenseer ik natuurlijk niet met mijn fameuze eerste honderd meters. Ergo: rekker-alarm!

Aan de staart van het péloton een bocht induiken, is geen pretje. Daarna weer optrekken hakt erin (er wordt weer naar hartenlust accordeon gespeeld). Het sturen gaat eigenlijk best goed (ik ervaar het parkoers zelfs als 'breed'; heb duidelijk minder schrik dan voorheen). Maar ik krijg het Spaans benauwd van sommige mènne die—aan een behoorlijke steile hellingshoek—van hun lijn afwijken.

Met krachten smijten om de aansluiting te behouden, air time op de eerste verkeersremmers, lossende patriotten alom, windhappen. Dit worden veertig loodzware kilometers, vijfendertig lokale omlopen in het donkerrood...

Of niet.

Halfweg koers en dertig rekkerminuten later (opschuiven lukt me weer 'ns niet) is het op. Geen Ruby Tuesday benen en... wellicht... niet de Moraal van 's-Gravendeel of Amstelveen. DNFⁱ.

Samen met Jeroen (ook geslachtofferd op deze Stolwijkse pijnbank) en zijn vriendin (een kenner: 'Waarom stapte je af; je zit toch zo graag achterin?' LOL.) moedig ik de Premiejagerⁱ (vandaag helaas zonder bijverdiensten) en VDB (zeer fel koersend) aan. Zij redden de eer van de LRTV Swift en finishen als 22e, respectievelijk 24e. Veel meer mènne zijn er overigens niet over de streep gestuiterd; verbrokkeling en aftakeling alom. Stolwijk is een monster.

En de postorderbruid? Die is nog steeds In Transit, moving within the UPS network. Blijkbaar zijn wij elkaar afgelopen vrijdag misgelopen. A 2nd delivery attempt will be made. Gelukkig is het Pinksteren...