Riffs, drones, heaviness, psychedelica, doom... Drie dagen Roadburn Festival in 013 (Tilburg)—heerlijk! Bruco (gemakkelijk te herkennen aan het enige witte T-shirt in de menigte en de niet-getatoeëerde ledematen) is er, samen met zijn makker Jan, even helemaal uitgeweest. Hoogtepunten (Motorpsycho, Colour Haze, The Atomic Bitchwax), een enkele uitglijder (de 'Spinal Tap'-bejaarden van Saint Vitus), fast food en laat opblijven.

Een mens leeft niet van Rock alleen; dus moesten de stramme benen zondag weer aan de bak (gelukkig noopte Neurosis zaterdag niet tot nachtbraken—post-metal is niet mijn ding). Op het fietsprogramma stond de altijd lastige Ronde van Sloten (de Autobahn Rundfahrt). In 2007 verwezenlijkte ik er mijn eerste DFⁱ; in 2008 was het onverdroten premies verkloten. Dit jaar was het onvervalst Brucoweer (waarover te weinig werd gemopperd): afterburnen in de pijpenstelen.

Maar wél 'buiten mededinging', zoals dat zo fraai heet. Want de koers werd in gang gebabbeld toen ik nog aan de pre-burner bezig was (ver weg, gelukkig, van de trollenmuzak die uit het juryhok klonk). Voordat de klok (de mijne althans) 13:30 had geslagen, was 't spul al weggestuurd voor 60 kilometertjes watertrappelen. Met nog drie andere 'preciezen' had ik het nakijken. 'Ik rijd tóch nooit prijs', sloot ik de discussie met de spreekstalmeester kort. 'Geef ons nou maar gewoon "één ronde vergoeding", ik wil koersen!'

Zo geschiedde, alsnog. Aanpikken bij het péloton (niet al te omvangrijk) dat het eerste rondje-geluk had volbracht en was veranderd in een horde mijnwerkers. Maar ik herkende het hemelsblauw van de Swift-mènne Jeroen en De Premiejager—altijd mooi, ploeggenoten in de koers. De enveloppenqueeste moest komen van laatstgenoemde, want Jeroen spaarde zich een beetje voor de (onvermijdelijke) massaspurt en Rupsje zou de premies ofwel vernaggelen, ofwel niet krijgen uitgekeerd. De Premiejagerⁱ klaarde de klus met verve: in alle tussensprints (op één na) graaide hij in de prijzenpot). En Jeroen finishde op plaats 18 of daaromtrent; geen sinecure met al die mènne die in de laatste kilometer ineens wakker schieten en naar voren stormen.

Rupsje reed intussen een andere wedstrijd. Zijn type koers: veel sleuren en meegaan in ontsnappinkjes. Er werd niet heel hard gereden (42 km/h gemiddeld is voor een parkoers als Sloten eigenlijk Amateur-B onwaardig). En uitbraakpogingen heb ik ook wel 'ns serieuzer meegemaakt (men hield bij voorkeur na drie, vier rake trappen de benen alweer stil).

Eigenlijk was het een saaie koers, waarover niet zoveel valt te vertellen. Maar de weersgesteldheid, de verbazingwekkend goede benen en de stoner in de kop maakten een feest van deze vierde vakantiedag op rij.

Produktief was het ook: inclusief heen- (nat, wind mee) en terugreis (droog, wind tegen) 140 km omgezet.