Bruco had eigenlijk tandarts moeten worden. Want gaatjes vullen gaat hem goed af. Dat bleek wel in de laatste drie Tuesday Terrors; en in de 55e Ronde van 's-Gravendeel—de koninginnerit van vandaag—was het wederom boren en flossen geblazen. Op het tandvlees; met de zenuwen blootgelegd; de rekker revisited...

's-Gravendeel blijkt een stuk dichter bij huis dan vorig jaar. Swifters Jeroen en rupsje peddelen en keuvelen er in geen tijd naartoe (via Stompwijk, door Zoetermeer (altijd lastig), Berkel en Rodenrijs, Rotterdam, over de Brienenoordbrug, langs Ridderkerk Rijsoord en Zwijndrecht, het lelijkste stuk van Dordrecht en door de Kiltunnel).

Ruim op tijd, zo'n anderhalf uur voor de start, en kakelvers (veel zon en weinig wind gevoeld onderweg) arriveren we in het pittoreske dorpje. Ploeggenoot (en gelegenheidskopman) VDBⁱ is snel gevonden. In alle rust kan het prachtige parkoers worden geïnspecteerd. 's-Gravendeel is het betere criteriumwerk: grotendeels klinkerbestrating, niet te flauwe bochten en wat op en af. Omzoomd door solide dranghekken (en hier en daar een symbolische baal stro), waarachter—en da's wel zo leuk—veel publiek.

De Swift-brigade posteert zich ruim voor de start in het midden van het startersveld (bijna 100 mènne). De KNWU-spreekstalmeester prijst nog even wat lokale sponsors aan, stelt de rondemiss (ongeveer een halve Bruco oud, schat ik) aan ons voor en legt aan de braderieënde omstanders uit dat het hier gaat om een koers van 40 kilometers voor de heren Amateurs-B, 'de mannen die recreatief hard fietsen'. 24 rondjes stuiteren, wringen en optrekken—het is maar wat je 'recreëren' noemt. Zin heb ik wel, 'ingereden' ben ik ook.

Om klokslag 12:00 uur (aan een dergelijke accuratesse kunnen ze in Sloten een voorbeeld nemen) trekt het péloton zich in gang. Ik blijf me erover verbazen hoe snel men zich vanuit stilstand naar de 40-plus lanceert; het is iedere keer weer een belevenis wat zo'n shock & awe met je hartslag en je beenspieren doet. De Finale is al begonnen...

VDB is redelijk goed weggeraakt (hij was in de voorafgaande Kiltunnel-vormsprint al redelijk scherp), maar Jeroen en Bruco hebben een beetje het nakijken. Getweeën 'nestelen' zij zich in de gevarenzône. Daar waar de achteruitgang wagenwijd open staat. 'Maak dat je hier wegkomt, naar voren!', weet rupsje. En met hem vele anderen. Wie een cartoucheⁱ op zak heeft, investeert die in een plaats verderop in het lint. Deze race from the bottom maakt weldra de eerste slachtoffers. Jammergenoeg wordt ook Jeroen (die vandaag wordt ontmaagd in het 'recreatief écht hard fietsen') erafgepierd. Velen gingen hem voor; velen zullen hem volgen.

Rupsje kan het achterhoedegevecht maar nèt bijbenen en claimt het uiteinde van het elastiek. Ronde na ronde probeer ik (iets) op te schuiven, maar het schiet voor geen meter op. Te traag, te beleefd, te kapot. Ik put enige Moraal uit het feit dat ik de Kampioen van Alphen in het vizier krijg en de wetenschap dat die 'recreanten' daar ergens vooraan langzaamaan ook een beetje pijn beginnen te lijden.

Het wordt er intussen niet comfortabeler op, aan de rekker. 's-Gravendeel (gelukkig ligt 't droog, vandaag) kost kruim en de mindere goden—mijn gelijken—kraken in al hun voegen. Ineens gaat een koppie hangen, onaangekondigd staakt iemand zijn pedaaltred of 'mist' een overgekookte recreant bijna een bocht. Je kunt hier niemand vertrouwen; het is voortdurend 'lijken' omzeilen en voorbijspurten.

Bruco zelf is door dit voortdurende gaatjes vullen meer dood dan levend, maar hij wil van geen wijken weten. Lossen is geen optie. Bij iedere doorkomst in de winkelstraat (waaraan ik steevast op een meter of vijf achterstand begin) ontwaar ik Jeroen (ik ben mijn reisgenoot wel een DFⁱ verschuldigd) en het aftellende rondebord. 'Ze krijgen mij er niet af, vandaag', weet ik. Voor wie er nog niet is afgewapperd, is mijn achterwiel inmiddels een zekerheidje. Flossen, maar niet lossen.

Ook kopman VDB heeft de Moraal hervonden; nét buiten bereik van mijn tunnelvisie heeft hij zich naar voren geknokt (Rispetto!) en neemt hij het péloton de gehele voorlaatste ronde op sleeptouw (stijlvol!). André de Geus (RTC De Hoekse Renners) soleert—de klasbak—desalnietemin onbedreigd naar de zege.

Voor Rupsje voelt het reglementair uitrijden van deze selectieve koers ook een beetje als een overwinning. Hij leert 't nog wel, dat 'recreatief hard fietsen'...

En de postorderbruid? Die is nog niet gearriveerd, niettegenstaande de E.T.A. van 30 april 2009. Canyon en levertermijnen... De Vorfreude nog wat oprekken is ook wel lekker (zag in 's-Gravendeel ook weer wat fraaie Koblenz-karbonkels ronddokkeren) en 'binnen twee weken' (aldus de laatste Korrespondenz) is te overzien.