De vierde Ronde van Prins Alexander in Rotterdam, ietwat overmoedig geafficheerd als 'zomerspektakel', is voor het orgkomitet een vingeroefening voor Le Grand Départ (start Tour de France) in 2010. Scootmobielenrace, dikke-bandenrace, Amateurs B, Élite en Beloften, met als klap op de vuurpijl een optreden van 'topper' Jeroen van der Boom. Voor Amateur Bruco, débutant in deze 'Ronde' en gekende wielerdilettant in het algemeen, is het een enigszins vreemde loot aan zijn 'palmares'.

Dus verras me maar weer. Ook al doet het soms zeer. Met verbazing nam ik kennis van het parkoers. Curieus, dit is geen 'rondje', zoals te doen gebruikelijk in kermiskoersenland, maar een lintworm. Vooral de rotonde roept vragen op. Ik ben benieuwd hoe we die straks met z'n zestigen gaan nemen.

Zeg ik stop; ga jij door; nog even door. En ik krijg geen gehoor. Op een luttele vijf minuten voor Le Grand Départ (want ook 'recreatieve hardfietsers' nemen zichzelf au sérieux) is de Jacques Dutilhweg nog steeds niet verkeersvrij. Parkoersverkenning met gevaar voor eigen leven en het rugnummer aan de verkeerde kant (verkeerd voorgelicht in de permanence). Later, tijdens de koers, denkt een dame op haar boodschappenfiets het péloton in tweeën te kunnen rijden (op straffe van zestig unisono godverdegodverende vuilbekken). 2010 is nog ver.

Enfin, wij mogen straks 27 (helemaal zeker is dat niet; het rondebord heeft kuren) van die rondjes gaan rijden, in de brandende zon, tegen—gok ik—een verschroeiend tempo. Met jou verveel ik me geen moment en oh.

Le Départ, hoewel dik tien minuten vertraagd (de Tour, zeggen ze, wacht op niemand; in een criteriumⁱ wil men nog wel 'ns filerijders en materiaalkneuzen matsen), verteer ik niet slecht. Met m'n schone smikkel op rij twee en de witte furie tussen m'n benen jakker ik richting de vlaggenist bij de eerste wegversmalling. Ik ben goed vertrokken. Zal ik jou ooit begrijpen. Ik zou het niet willen. Ik hou van je grillen. Jij maakt dat ik nooit een dag niet heb geleefd.

De bochten en de rotonde (overtreffende trap van 'bocht') lopen aanvankelijk maar matig. Jij bent zo. Ik heb je dan nooit anders gekend, enzo. In ronde één tot en met acht 'rits' ik veel te bedeesd en 'spin' ik op een veel te licht verzet uit de keerpunten. Hoogst 'geciviliseerd' ten opzichte van mijn mede-weggebruikers en uiterst 'verantwoord' met het oog op eigen lijf en leden. Maar het komt me steeds op een gaatje te staan. Je bent zo.

In ronde negen begint het beter te lopen. Ik klap de achteruitkijkspiegel in, houd de ketting rechts en gun La Dama Bianca de ideale lijn. Zo maak ik mijn veldrijderservaring beter te gelde en blijf ik dichter op het wiel van mijn voorganger. Zo is 't wel lekker 'brommer trainen', hier in Rotterdam. En ik wil je echt niet anders. Ook al wil je meer tijd voor jou alleen. Toch voel ik me met jou zo samen een.

Al vrij snel rijdt er een kopgroep van vijf klasbakken weg. Het péloton heeft daar niet van terug en valt een beetje stil. Ik ook. Mijn twee bidons zijn leeg (normaal kom ik in een criterium nauwelijks aan drinken toe) en de Goesting is op. De DFⁱ, waarvoor ik had getekend, volstaat, enkele halfslachtige opschuifpogingen ten spijt. Stroomt het bier uit de kraan, wil jij naar huis. Zeg ik later we gaan, geef jij niet thuis.

Ook bij VDBⁱ, mijn enige ploeggenoot vanavond, is het beste eraf. Last van 'oprispingen'. We zoeken elkaar op in de coda del gruppo (niet te verwarren met de rekker) en bespiegelen de koers. Veel kunnen we er niet van maken. Het is goed hardfietsen, hier; het vormpeil staat in de plus. Een weldadige pélotonfinish (inderdaad in ronde 27; 45 km—5 te weinig—op mijn teller) is wat ons nog te doen staat.

Het 'zomerspektakel' laten we verder voor wat het is. Op envelopjes hoeven we niet te wachten; de thuisreis is nog lang en VDB—de artiest, welteverstaan—kan ons gestolen worden. Bruco is geen 'topper'; Jeroen—Je bent zo—van der Boom rockt voor geen meter.