Alweer zo'n mooi wielerwoord: bijschrijven. Het betekent zoiets als zonder vooraanmelding naar een plaatsje op de startlijst dingen. Handig als je in dubio bent of je een koers nu wel of niet gaat rijden. Of als je geen zin hebt er tegenaan te zitten hikken. Bijschrijven staat ook voor de verslaglegging; Bruco moet zijn 'blog' immers vullen.

De 51e Wielerronde van Pijnacker, voor Amateurs A tot en met C, is zo'n twijfelgevalletje. Ik kan me er maar moeilijk toe commiteren. En nu ik 'm—gelukkig—heb gereden, valt het niet mee om 'm te documenteren.

Zondag 13 juli 2008. De 34e editie van Someren-Peer-Someren, een rit-in-lijn van 126 km, voor Amateurs en Masters (zowel ploegen als individuen). Toer- en wielerclub De Zwaluw heeft er werk van gemaakt; het is 'nét echt': het hele traject wordt beveiligd (er worden zelfs enkele snelweg op- en afritten afgezet) en er rijden talloze motards rondom de koers. Die zit trouwens propvol: 180 starters. Het enige dat eraan ontbreekt, is een helicopter t.b.v. de rechtstreekse uitzending.

... mauie stad, achtâh de dùine. En ik kan het weten, want ik heb er een paar jaar gewoond. Goed dat de mènne van het Tom Schouten Cycling Team daar een koers op poten hebben gezet: de Wielerronde van het Statenkwartier. Goed dat de heren Ama-A/B/C zich daarvoor 'en masse' hebben ingeschreven. Goed dat er zoveel publiek is toegestroomd.

Dieseltje, dieseltje 'gegen die Wand', wie start 't slechtste van het land?

Mijn thuiswedstrijd verklooid. Onnodig.

Het geluid van ratelende 'freewheels' (men houdt de benen stil: goddank)... De aanblik van renners die zich oprichten om 'ns lekker beheerst een bocht aan te snijden (er wordt beschaafd gestuurd: lekker)... Het gelurk aan de bidonnetjes (daar is tijd voor: mooi)... Als je kapot zit in een koers, zijn dat de impressies, de tempodipjes, die je erdoorheen kunnen slepen.

In de 44e Wielerronde van Nes aan de Amstel zijn mij slechts weinig van dergelijke recuperatiemomenten gegund. Erger nog: ik word er genadeloos uitgepoept. DNF nummer zoveel...

De stijgende lijn in Bruco's Amateur-B-carrière zet zich voort. Zelfs mijn DNF's (did not finish) worden beter...

De landing op de Wielerplaneet te Spaarndam is een vreemde gewaarwording. De deur gaat automatisch open. Ik schrik van de aanblik van een Swift-coureur. Die uitgewoonde gestalte lijkt op mij. Hij loopt een beetje krom (moet 'ie toch 'ns wat aan doen) en onwennig op zijn versleten schoenplaatjes. Zijn—netjes—geschoren benen maken niet direct indruk, of het zouden de daarop aanwezige 'oorlogswonden' moeten zijn. Die coureur had zijn baardje ook wel eens mogen trimmen, denk ik. En wat te denken van die armstukken, type 'Mohair'?

Deze wedstrijd was vorig jaar mijn eerste DFⁱ ('uitgereden'): 'highway to happiness'. Dit keer startte ik met ietwat zeurende benen (soms is dat juist een goed voorteken) en drie doelstellingen: overeind blijven, me mengen in de premiesprints en actief koersen.

Koninginnedag: retourtje Leiderdorp-'s-Gravendeel op de fiets, met ergens halverwege een paar lokale omlopen 'volle bak'. Eigenlijk zou ik met iemand (gemotoriseerd) meerijden en alleen het plaatselijke criteriumⁱ eigenbenig afhaspelen. De lift werd last-minute geannuleerd; dus werd 't een een fors duurtraininkje en een lange 'sightseeing/day in the saddle', plus wat rondjes door 's-Gravendeel, natuurlijk. DFⁱ!

De Omloop van het Munnikenland, courtesy of WTC Maas~Waal te Brakel, is een van de leukere amateurkoersjes. Geen 'rondje rond de kerk' (met klinkers, verkeersdrempels, bloembakken en suicidale bochten), maar een 'semi-klassiek' traject door het Brabantse land. Tien kilometer, en dat zes (helaas geen zeven) keer.