Het monster van Loch Ness, UFO's of goede wedstrijden van Amateur Bruco—weinigen hebben ze gezien; weinigen geloven erin. Maar ze bestaan wel degelijk. Al is 'Nessie' geen monster, verplaatsen buitenaardse wezentjes zich tegenwoordig per scootmobiel en rijdt rupsje geen platte prijs.

Hoe dat zo? We vragen het aan de Leiderdorpse Legende, de passieprutser, de hardfietsende recreant. Want dat mogen wij, van Per angusta ad augusta, toch wel zeggen.

Hé Bruco! DFⁱ-je in de 45e Ronde van Nes aan de Amstel. Watskeburt?

'Nessie' is een koers naar mijn hart. Vier bochten in tien kilometer en een mooie polderomloop—dat ligt me beter dan dat geraas door de bebouwde kom. Vorig jaar reed ik haar voor 't eerst, maar bleek ik een maatje te klein voor de Amateurs A, Junioren en de betere Amateurs B. De afstand [60 km, red.] kan ik wel aan, maar bij 55 km/h gaat bij mij het licht snel uit. Ik werd er dus... ehhh... zonder pardon afgereden.

Dat is ons bekend. Wij volgen jouw 'carrière' immers op de voet en hebben je wel vaker zien sneuvelen. Je kwam terug voor een revanche?

Zo is dat. Dit keer voor de kortere afstand [een schamele 36 km, red.] en een beter behapbaar startersveld. Amateurs B en Nieuwelingen.

Die kan je wel hebben?

Dat is een overhaaste conclusie, Per angusta ad augusta. Aan de gemiddelde B heb ik een flinke kluif en ook bij de Nieuwelingen rijden er ook bij bosjes rond die meer talent en techniek hebben dan ik ooit bij elkaar zal harkenⁱ. Maar ik zat stukken beter in de koers en heb veel minder afgezien dan vorig jaar. Dat wel. Een beetje gegroeid, wat rijper en harder ben ik wel...

Hoe is dat, rijden met mènne van pak 'm beet half jouw leeftijd?

Een aparte ervaring, mag ik wel zeggen. Wat me in 'Nessie' opviel, was dat die gastjes—sommigen althans—bij het optrekken hun fiets van links naar rechts gooien. Dat kan iets te maken hebben met die (door de KNWU verplicht gestelde) pummelverzetjes, natuurlijk. Maar ik denk dat zij het ook wel chique vinden staan. Ook snijden ze naar hartenlust door het péloton; gevaar (of de prijs van een uit eigen portemonnee bekostigde Witte Dame) kennen ze niet. En als ze aanvallen, dan is het een kwestie van vijf rake trappen, bewonderend omzien naar hun schone achterwiel en... tsja... dat is het dan. Rechtop mooi gaan zitten zijn... einde démarrage. Het is lastig wegkomen, op die manier.

Wegkomen? Jij hangt toch alleen maar aan de rekker?

Zeker. Maar niet in zo'n prachtkoers als 'Nessie'. Daar kán en wíl ik wel ietsje meer.

Bijdragen aan het koersverloop? Het moet niet gekker worden, Bruco!

Geen zorg. Ik ga niet de boeken in als de man die het zaakje naar zijn hand wist te zetten. Maar aangevallen heb ik wél, hoor. Alleen was het steeds niet 'dé slag', waren het meer losse flodders, op het 'verkeerde moment' en met de 'verkeerde renners'. Van dat volk dat, nét als je een gaatje aan het slaan bent, liefst de benen stilhoudt—daar geraak je niet ver mee.

Ja, ja. Je zat in de tang, beweer je.

Tsja, als je écht goed bent (en ik was in 'Nessie' niet super, maar degelijk), dan overstijg je dat gedoe. En als je kloten hebt, rijd (en scheld) je als het ware dwars door het péloton. Ook als je in een fuik belandt... Dat fietspad [tussen Uithoorn en Amstelveen, de 'westzijde' van de omloop, red.], bijvoorbeeld, daar werden nogal wat vrijgeleides uitgedeeld. Ook de beslissende [in ronde twee van drie, red.]. Had ik op dat moment in de vuurlinie gereden, dan had ik op zeker de frietsnijder aangezet. Maar die mènne lieten het spul begaan, met de handjes op het stuur. Ik zat, helaas, halverwege het péloton. In de file.

En je ploeggenoten?

De Swift Amateur B Express heeft zich zeker getoond in 'Nessie'. Ik zou zeggen dat we de WTC De Amstel (die er een handje van hebben koersen lam te leggen) en de overige squadra's hebben 'geprikkeld'. De Premiejagerⁱ was de eerste aanvaller. Ik dacht nog: 'Ai, dat doet 'ie uit vormgebrek, cq. blessureleed.' Maar VDBⁱ en ik zijn naar voren gepoeft om de vlucht van onze enveloppen-collectant te beschermen. Helaas kreeg 'ie niemand mee en was het nog wat ver tot de eerste premie-doorkomst. Op onze terugreis (per fiets, uiteraard) vertrouwde 'ie me, trouwens, toe: 'Om zoden aan de dijk te zetten, moet je je ofwel inspannen, ofwel je leven wagen. Ik heb geen van beide gedaan, dus ook geen recht op de bloemen.'

Grote-Platenspeler Adriaan heeft ook de Vrijheid gesmaakt. Van grupetto compattoⁱ wilde 'ie niets weten; waar het even kon, rukte hij op en trok 'ie door, met zijn gebruinde smikkel in de wind. Dat was in Hazerswoude wel anders.

Maar degene die Swift écht op de kaart zette, was VDB. In ronde twee lanceerde hij een imponerende chasse op de koplopers. 'Ze zijn te pakken', snoof 'ie me onderweg toe, en demonstreerde al tijdrijdend zijn (bijna) gelijk. Deze actie is, zeer terecht, beloond met een envelopje-bij-aankomst.

En jij, Bruco? Afgezien van die kansloze schoten voor de boeg, nog iets klaargemaakt?

Jullie kennen me toch? Geen geboren wringer, veel te veel een gentleman, een tachograaf die stokt juist als 't rendabel begint te worden. Dus, nee, ik reed er niet eventjes van weg, in de massasprint om plek vijf, of zo. Ik heb er nog wel een lap op gegeven, toen er wat ruimte [lees: heel veel ruimte, red.] ontstond in het laatste strookje Amsteldijk Zuid. Maar meer dan een mid-pack finish zat er niet in. Wel veel Moraal gekregen van deze DF en van mijn Swift-maten, met wie ik over het duct-tape ter hoogte van restaurant Cantina del Corazon bolde. Het was niet genoeg voor een Eervolle Vermelding (op FotoKoos—waar wáren de fotografen, eigenlijk?—of Wielerland).

Tot slot, Bruco, jouw laatste woorden?

DF, fijne—probleemloze—koers, bioritmisch en toeristisch verantwoord, lekker heen-, in- en terugrijden. Wat wil ik nog meer?