Het geluid van ratelende 'freewheels' (men houdt de benen stil: goddank)... De aanblik van renners die zich oprichten om 'ns lekker beheerst een bocht aan te snijden (er wordt beschaafd gestuurd: lekker)... Het gelurk aan de bidonnetjes (daar is tijd voor: mooi)... Als je kapot zit in een koers, zijn dat de impressies, de tempodipjes, die je erdoorheen kunnen slepen.

In de 44e Wielerronde van Nes aan de Amstel zijn mij slechts weinig van dergelijke recuperatiemomenten gegund. Erger nog: ik word er genadeloos uitgepoept. DNF nummer zoveel...

Dit keer geen excuses, zoals in de Omloop van het Munnikenland, waar ik in het verkeerde (namelijk exploderende) wiel zat. Neen, deze DNF breng ik geheel eigenbenig tot stand. En da's jammer, want 'Nessie' is--net als voornoemde Omloop--een mooie wedstrijd. Een welkome afwisseling op de rondjes-rond-de-kerk. Het rondje telt bijna 12 kilometer en voert vanaf Nes (volop ambiance) over het heerlijk bollende, brede asfalt (verkeersremmers krijg je er gratis bij) langs de Amstel richting Uithoorn, buigt dan het 'Hinterland' in, over boerenweggetjes en een origineel macadam-fietspad, en keert vervolgens weer langs de Amstel naar de meet.

Daar wil ik er best vijf van volmaken, van die heerlijke 'toerdersrondjes'. Maar dat betekent vanavond dat ik me bevindt in het gezelschap van Amateurs-A, junioren en enkele notoire Amateur-B slagers (drie rondjes tussen de Nieuwelingen en de Amateurs-B-mèt-zelfkennis was wellicht een betere keuze geweest...). Ik start hier boven mijn stand.

En ik start slecht. Geheel niet des Bruco's sta ik pontificaal op de tweede rij en heb bijna vijftien minuten om m'n kop leeg te maken. De KNWU-spreekstalmeester is dermate accuraat, dat ik een pistoolschot verwacht om precies 19:30 uur. En het plan is om als het ware ín dat schot in mijn linkerpedaal te klikken en op plaats twintig of daaromtrent 'eraan te beginnen'.

Niet, dus. We worden ietwat lijzig weggestuurd en ik kom van de weeromstuit niet in m'n pedaaltje. Tegen de tijd dat het klikt, rijden bijna alle zestig deelnemers vóór me. Dat is nog tot daaraan toe.

Maar vervolgens leggen mijn superieuren de knoet erover. Het gaat direct van dat je zegt van volle bak. Tenminste, mijn bakkie is wel vol als de teller de 55 km/h passeert en daar blijft hangen. En anders lopen m'n benen wel vol, bij dat geweld. 'Shock and awe' revisited...

Mijn rechterduim en -middelvinger maken ruzie. Moet ik 'zwaarder' schakelen en gaan stoempenⁱ? Of de trapfrequentieⁱ opvoeren? Weet ik veel. Eraan blijven, dát moet ik! En wel subiet, want ik hang aan de rekker, zie voor m'n neus een ernstig gat opdoemen. Tijd om die vers geschoren kont op te tillen en er iets uit te persen dat 'hard gaat'.

Ik word gered door de bocht. Blijkbaar hebben ook de Ama-A's respect voor dat ding; het tempo zakt. Doortrappen en... 'Anschluss.' Even zoeken naar m'n adem; ik heb er hard op getrapt. Ik zie nog nèt dat er een kleine démarrage wordt gelanceerd, maar voel aan mijn benen dat het péloton aarzelt. Mooi!

Het macadammetje (fietspad) is weliswaar nauw, maar loopt ook precies tegenwinds. Godsgeschenk! Eindelijk kan ik wat 'herstellen'; zowel qua péloton-positie (ik moet weg van die laatste wielen) als qua hartslag (interval-plus). Van mij mag 't zo nog wel even doorgaan. De ontsnapping wordt verijdeld; de 'cartouches' worden nog even gespaard. Hoe langer, hoe beter! Laten jullie de Brucokachel eerst maar 'ns met rust.

Maar het mag niet zo zijn. Het bochtje waarmee we afscheid nemen van mijn geliefde fietspad en de zijwind weer opzoeken, vergt--zeker in de achterhoede--een heuse 'stop & go'. En die 'go', daar ben ik he-le-maal niet klaar voor...

Want voordat ik er erg in heb, ontbinden mijn superieuren hun duivels en gaat het tempo weer richting 'nee, bedankt'. En deze keer geen ratelende 'freewheels', geen helpende hand van de parkoersbouwer, geen ravitailliage. Neen, nu moet ik passen; nu wordt ik reglementair gelost...

En met mij één luttele lotgenoot, een Avanti-veteraan (de rest rijdt gewoon door, amai...). Samen zetten we iets van een achtervolging op touw, maar 't is tevergeefs. Bij de eerste (godbetert) doorkomst besluiten we tot nog een ronde. Wie weet, pikken we nog wat 'lijken' (gelosten) op. Maar de 'Schwung' is er natuurlijk uit. En die lijken, die blijven in de kast. Althans, wij komen ze niet tegen. En in de 12 km die volgen, worden we ook niet opgeraapt door 'mijn' categorie, de B's en de nieuwelingen, die ietsje later zijn gestart.

Dus houd ik 't voor gezien, als we voor de tweede keer Nes aan de Amstel binnenrijden. Pijnlijk, zo vroeg je rugnummer gaan inleveren...

Maar ik kan er wel mee leven. Ook omdat ik bij de finish van de Ama-B en Nieuwelingen mijn Swift-maatje Gijs keurig zie eindigen in het péleton en bij de vierde doorkomst van mijn superieuren de boel toch aardig blijkt uitgedund. En 'im Abendrot' naar huis peddelen heeft ook wel wat.

Volgend jaar staat 'Nessie' zeker weer in de agenda. Maar dan niet met de 'snokmènne'.