Verdoeme. De Ronde van Leiderdorp, de thuiskoers bij uitstek van de Swift-mènne, dikdubbelvet genoteerd in mijn rehabilitatie-kalender, wordt vandaag verreden en uitgerekend vandaag is het anti-Bruco-weer. Vorig jaar knalde rupsje genadeloos gegen die Wand; dit jaar koortskippenvelt 'ie na 32 van 36 ronden uit koers. Omdat het moet van de jury; omdat ik ik er nu eenmaal niks van bak in de selectieve rondjes-dichtbij-huis.

Vlak voor de start is er nog geen vuiltje aan de lucht (helaas). De Baviaanⁱ legt nog 'ns uit hoe wij onze overtalsituatie (één derde van de Amateurs B/C start hier immers in het hemelsblauw) hier te gelde gaan maken. Voor Bruco heeft 'ie het nodige sleurlabeur in gedachten, in dienst van vermeende afmakers zoals hemzelf en Il Phenomeno. Tenzij het verhoopt alsnog gaat regenen. Dan kan en mag Bruco natuurlijk voor eigen kans gaan.

Maar het gaat verdoeme niet regenen (hoezeer ik de buienradar ook had gesmeekt). En, erger nog, het wordt alsmaar warmer. Sommige renners vinden dat heerlijk; ik kan er gewoonweg niet tegen. Toen het teflon werd uitgedeeld, stond ik helemaal achteraan in de rij.

En op de vliegende start heb ik evenmin een abonnement. Sprinten ís al niet mijn ding; als 't van acquit moet, dan heb ik doorgaans een dik probleem.

In de Leyhof valt 't nog alleszins mee. Gebrand als ik ben op een famous first fifteen minutes, compenseer ik mijn 'pedaaltje-zoeken' met enkele rake trappen-naar-beneden. La Dama Bianca weet dan wat haar te doen staat: accelereren, richting een Veilig Heenkomen.

De Campagnolo skeletons (remmen) met rust laten, de benen eens verleiden tot 120 omwentelingen per minuut en... voilà... na bocht één hang ik er weer deftig aan. In de boter trappen, noemen ze dat.

Nog geen minuut later trap ik evenwel in de smeltjus, en op mijn adem. Uitgerekend nu we heel hard de Buitenhoflaan opdraaien, richting viaduct en... godbetert... de U-turn (ter hoogte van... what's in a name... de Poldertocht). Het selectiefste stukje Leiderdorp; daar is het stilstaan en hollen geblazen (waar is die wind, eigenlijk?). Of... parkerenⁱ.

Verdoeme, ik kook over! Ik zit hier niet te zoeken naar mijn benen (al knallen er een paar mede-slow-starters flink over me heen), maar naar de Herfst. Door de hitte bevangen, met—denk ik—'t schuim op de lippen, probeer ik de Eerste Schifting (leer mij Leiderdorp kennen) te overleven. Ik wil—even—niets liever dan de juiste rekker. Het 'stief kwartiertje' doorstaan en me opmaken voor de tweede adem, de 'stilte na de storm'.

Maar die rekker houd ik niet, mijn 'opvlieger' stort weldra neer; tenmidden van de 'geschiften' kan ik niet dát beetje extra opbrengen. Niet in deze heteluchtoven; niet op dit parkoers. Ik ben gaargestoofd en (eigenlijk) al naar de t#ring. En niet zo'n beetje ook. Koorts krijg ik ervan, van dit gejakker en deze klotetemperatuur.

De specialisten hebben intussen maling aan deze Bruco-plosie. Zij hebben hun draai gevonden en kachelen ook een grupetto secundo eraf. Namens de LTRV Swift doen Il Phenomeno en (thuisrijder pur sang) Ron van zich spreken, qua Leidersprijs en belbuffel (de luidsprekers dragen ver, vandaag).

Pélotonnetje Twee is een feit. De Neutⁱ en Il Boiaⁱ trekken eraan en voorkomen dat de kopgroep ze dubbelt (klasse!). Heel, heel even houd ik deze mènne in het vizier. Zij koersen immers om—die o zo belangrijke—plaats zestien (dan nog wel...) en lager. Maar Bruco sterft; met hem gaat 't niet meer goed komen.

Pélotonnetje Drie—de Groep der Geslagenen—is waarmee ik het moet doen. We zijn met weinig (de achterdeur staat weer eens wagenwijd open, hier in de Leyhof). Maar wel 'onder elkaar': ook de getrouwen Corniel, Le Gitan, Jeroen en VDBⁱ hebben 'de slag' gemist. En met enkele 'allochtonen', met wie het evenwel slecht stoofperen is. Ons grupetto draait maar matig.

Avanti-mans sommeert tot rouleren; maar op kop heb ik 'm niet langer dan dertig meter gezien. Een andere 'buitenlander' maant tot wachten, als 't hem te rap gaat op het viaduct. Niet nader te noemen Swifters werken weliswaar volop mee (cq. rijden me er soms zowat af op het viaduct), maar trappen niet door in die heerlijke Torenwacht-bochten. Het is een drama, deze sub-top-groep. Het is een hel, deze hitte.

VDB, merkbaar geïrriteerd, sleurt en beukt om onze zaak in leven te houden. Bruco doet in het kielzog van de Kampioen van Alphen hetzelfde. Hij zit slecht, héél slecht, maar de weldadige aanmoedigingen van de zijlijn geven hem wat Moraal. Mijn geliefdste, wat vrienden, kennissen en het (bijna) voltallige Swift-vrijwilligerslegioen présent! Stap dan maar 'ns af, al zou je verdoeme het liefst zo de Dwarswatering inrijden.

Op zo'n tien ronden voor het eind wordt de ziekenboeg gedubbeld. Bruco's koortsthermometer blijft oscilleren; opvliegers afgewisseld door koude rillingen. Nog zes ronden harkenⁱ en 't zit er weer op. Het vermaledijde 'gedubbelde renners... koers verlaten' schalt in prachtig Chiel-Haags uit de luidsprekers. Ik baal als een stekker; laat de sprint—in Gitans woorden 'om de beste DNFⁱ'—lopen en parkeer Carbonneke gedemoraliseerd achter het dranghek, haar zowat onderkotsend. Maar ik leg me neer bij het verdict van de 'thuiskoers' (plek 26 is uiteindelijk mijn deel): nóch Hazerswoude, nóch Zoeterwoude, nóch Leiderdorp waren—in 2009—een bloemencorso op mijn maat...

Ziek, zwak en misselijk—maar met gepast Respect—zie ik hoe het podium van Leiderdorp wederom ten prooi valt aan drie gastrenners (een knap solerende Stef Zwitser (MBC Bar End), en de rappe mènne Marten Verduijn (DRC De Mol) en... chapeau... Hans van Eijk (RTV De Bollenstreek)). De LRTV Swift-afgevaardigden in de kopgroep zijn Ron (6e), Il Phenomeno (8), Bas (11) en de Baviaan (12).

In Pélotonnetje Twee redden Peter (16), Il Boia (18) en De Neut (19) nog wat extra meubelen. Loon (envelopjes!) naar werken, ook voor deze mènne.

Bruco moet nodig aan de oplader, weet 'ie. Het is tijd voor een mid-season intermezzo (Long Slow Distance). En... als er dan toch zonodig gekoerst moet worden... voor rupsvriendelijker temperaturen.