Dieseltje, dieseltje 'gegen die Wand', wie start 't slechtste van het land?

Mijn thuiswedstrijd verklooid. Onnodig.

Met dik veertig Ama-B's beginnen we eraan, op het surrealistische Leyhof-parkoers. Het voorprogramma, een mooie dikke-bandenrace voor de jonkies, is uitgelopen. We starten dus later dan gepland. Of dat iets uitmaakt, weet ik niet. Wel weet ik dat de 'pro forma' sprintjes tijdens de warming-up niet lekker aanvoelden. De gedachte was mezelf alvast wat 'shock & awe' toe te dienen. Antwoord van de Brucostelten: 'njet'.

Dus zal de Moraal moeten komen van het 'thuisvoordeel', de vele Swiftⁱ-mènne in koers en natuurlijk het publiek. Ik heb in de laatste dinsdagavondcompetitie nog een aantal van die mènne achter me gehouden. Dus ben ik hier niet, zoals in 'Nessie', bij voorbaat de geslagen hond.

De 'départ' gaat nog. Ik zit op tijd in m'n pedalen en moet, net als de rest, een soort in de ankers om niet tegen de Van Haasteren voorrijd-Toyota aan te knallen. Bochtje één: check. Bochtje twee en drie: check. En dan het viaduct over. Met de wind pal in het gelaat, op een ietsje te zwaar verzet. Dan een U-turn terug het viaduct op. Dit keerpunt verloopt rommelig, moet uit alle macht remmen en sturen om m'n collega's te ontwijken. En dan weer volle bak omhoog.

Dat doet pijn. De criteriumⁱ-specialisten, die bij voorkeur oorlog maken in het eerste kwartier, steken me voorbij, ik laat een gaatje vallen. Rijd het ook wel weer dicht, maar de benen lopen vol. Het elastiek rekt uit.

In ronde twee is het dan feitelijk al gebeurd: de coureur vóór mij laat 't lopen en ik kom er niet overheen. Het péloton rijdt weg en ik zit in een sterfhuisconstructie, tenmidden van de 'lijken'.

Wat te doen?
Wel, de opdracht was uitrijden, dus dat gaan we dan maar 'ns proberen. Ik blijf geven, in de hoop iets van een 'grupetto secundo' te formeren en het moment van 'dubbelen' zo lang mogelijk voor ons uit te schuiven. Uiteindelijk raken we met enkele Swift-mènne, een paar Trias-klanten en nog wat opgeraapte spit-outs aan de rol.

De samenwerking is niet dat je zegt voorbeeldig (ik mag wel zeggen dat ik het leeuwendeel van het sleurlabeur voor m'n rekening neem), maar ik zie dat onze achterstand op het péloton consolideert. Zij rijden niet zoveel harder dan wij. En het beruchte keerpunt gaat ook steeds beter, nu ik me inbeeld dat 't eigenlijk een soort veldrijden is en ik de techniek en de verzetkeuze daaraan aanpas.

Maar met nog 10 ronden te gaan worden we toch gedubbeld en worden we gesommeerd de koers te verlaten.
Jammer, want dan ben ik net op stoom en kan ik 'the remains of the péloton' gewoon volgen.

Weer wat geleerd...

Filmpje...