'De wedstrijd werd ontsierd door een valpartij.' Dit cliché wordt maar al te vaak afgestoft en in een koersverslag geplakt. Routineus en eufemistisch. Wielrennen is nu eenmaal niet zonder risico; vroeg of laat is het jouw beurt. Over tot de orde van de dag.

De Swift Jubileum Driedaagse—een trits koersjes à la de Tuesday Terror, maar dan op zaterdagmiddag en onder auspiciën van de KNWU—begint goed. Zo'n zestig Amateurs A, B en C zijn op ons verjaardagsfeestje afgekomen en worden getrakteerd op zon, wind en onze 'Ventoux', De Bult.

De mènne vliegen erin, erop en... eraf. De bocht Bult-af: best tricky als je 'm niet kent, of te hard neemt. In ronde drie gaat 't fout. Een paar renners houden blijkbaar de bocht niet en gaan in de ankers en... dus... tegen het asfalt. We all have it comin', zou Clint zeggen. Ik zwijn ertussendoor, de benen stil en de 'waakzame vingers' van de remmen houdend. Wederom houdt mijn beschermengel mij (en m'n postorderbruidje) in koers...

Maar niet in de race. Péloton Één is ribbedebie; wie achter de breuk zat, is gezien. Bij de jury om een ronde vergoeding gaan vragen (wat zeggen de reglementen eigenlijk over 'met de schrik vrijkomen'?)—het komt niet in me op. En ook de overige geslagenen, voorzover nog mobiel, leggen zich neer bij dertig rondjes kansloos achtervolgen.

Natuurlijk draait het voor geen meter, in Péloton Twee. Een slechtere ploegentijdrit heb ik zelden gezien: verzaken, pseudo-démarrages, gatenkaas. Dat ik e.e.a. met goede benen en veel vaart beantwoord, siert me en is leuk voor het dagboek; voor de 'orde van de dag' (uitslag, klassement, e.d.) is het van generlei betekenis.

Omwille van de overzichtelijkheid worden we op vijf ronden voor het eind bedankt voor de moeite. DNFⁱ-en, zeker 'thuis', daar heb ik zo'n hekel aan... Maar ik moet niet zeuren. De mènne wier beschermengel vandaag iets minder alert was (gelukkig zonder al teveel erg), hebben meer reden tot klagen. Laat ik dan maar van geluk spreken.