Ik was zeer vereerd toen veteranissimo Gerard (69 jaar jong) mij belde met het voorstel samen de seizoensafsluitende koppelcross van de GRTC Excelsior in Gouda te gaan rijden. Met, inmiddels, 39 levensjaren op mijn palmares (als 'sub-master', zogezegd) kom ik daarvoor nog nét in aanmerking. De spelregels dicteren: 'één veertigplusser en één veertigminner'.

Gerard (prototype 'ruwe bolster, blanke pit') beloofde me veel sfeer, altijd prijs en weinig 'druk'. Plus lekker crossen, natuurlijk. En daarvoor ben ik wel te porren. Gerard ook; hij is een vaste klant in de Interclubcompetitie Veldrijden Zuid-Holland en de Swift/Bollenstreek-crosscompetitie. En hij was het die 'mijn' bronzen plak voor zich opeiste in het Swift clubkampioenschap cross 2008.

Maar nu rijden we met—in plaats van tegen—elkaar. Volgens het estafette-principe: ombeurten een ronde, elkaar aflossend in de 'wisselzône'.

Als jonkie mag ik het spits afbijten. Mijn start is niet slecht; bij het oprijden van de eerste helling ben ik nog volop in contact (ook letterlijk; het lijkt wel vrij worstelen) met het pak. Ietsje verderop gaat 't alnog mis: een jongedame gaat erbij liggen en blokkeert de doorgang. Maar ik wil Gerard niet te lang laten wachten ('t is behoorlijk koud, vandaag), dus ik gas lekker door het bevroren Groenhovenpark (geinig parkoersje, vandaag), neem de verschillende hellinkjes met verve en geef het denkbeeldige stokje over aan Gerard.

Door de goesting en de geleverde inspanning krijg ik het niet koud in de wisselzône. Het is er gezellig; iedereen moedigt zijn/haar partner aan en maakt zich op voor de volgende toer. Mijn partner heeft panne; hij passeert met een gebroken voorremkabel. Gerard (die wel de nodige panne gewend is), neemt 't voor zijn doen gelaten en wil van geen afstappen weten. Dapper ploetert 'ie voort. Goed bezig.

Inmiddels rijdt ons koppel wel voor spek en bonen in de rondte; we hebben een behoorlijke achterstand op de top-pak-'m-beet-tien. Ik moet er dus een stevige lap op geven, wanneer ik de veteranissimo aflos. Dat valt niet mee. In een koppelcross is iedere ronde een nieuwe start. En da's nou niet bepaald mijn expertise.

Dat blijkt ook wel als ik in volle vaart een bocht 'vergeet' en door de parkoersafzetting knal. Doe ik wel vaker... Toch laat ik me niet van de wijs brengen en interval ik de trap en de daaropvolgende klim omhoog, richting mede-achterblijvers. Waarvan eentje (de jongste helft van een vader-zooncombine) me vervolgens ambetant hindert.

De vijftig minuten vliegen voorbij en ik ga er zo in op dat ik nodeloos besluit met nog een extra halve ronde (de koers verloopt ietwat chaotisch en de jury heeft 't niet allemaal meer in de hand).

Prijs hebben we niet (ook niet in de aansluitende tombola). Maar daar kwamen we ook niet voor. Dit was gewoon ontzettend leuk om te doen. Volgend jaar maar eens een jonkie zo gek zien te krijgen (Swift heeft gelukkig over Nachwuchs niet te klagen; 'seniore' crosserts zijn bij de club wat dunner gezaaid)...