De Joop Zoetemelk Classic en de wegtrekker. Ze horen—wat het rupsje betreft—bij elkaar als Bassie en Adriaan. Het is alweer het derde jaar dat mijn club deze voorjaarstoerklassieker organiseert; en voor de derde keer op rij krijg ik in de Finale een serieuze oplawaai.

Gelukkig lag de parkeerplaats dit maal dicht bij de eindstreep. Met erafgedraaide benen, tenmidden van de gelosten (en, godbetert, mensen met fietskaarthouders op hun stuur), naar het thuishonk peddelen is immers ambetant. Maar vanaf Oud Ade, niet ver van waar het monument voor Neerlands meest gelauwerde broodfietser tegenwoordig staat, is het nog maar een kleine 10 kilometer ploeteren.

De 140 kilometer die toen al achter de wielen waren, tel ik echter als quality ODO. Want het was genieten, 4 uur en 25 minuten aan één stuk.

Kilometer 0 lag er wél verrote vroeg bij. De Swift Toer Élite was wederom aangezocht de route voor het vertrek van de meute te inspecteren en waar nodig nog wat richtingaanwijzers aan te brengen. Dat betekende een start om klokke 07:00. Weinig 'dag' en veel 'dauw' dus.

Maar afspraak is afspraak, dus was ik (nét) op tijd op het appèl. Evenals acht andere usual suspects. Het Groene Hart dampte; het zonnetje deed zich nog niet echt gelden. Dat kwam slecht uit: mijn vingers vroren zowat van mijn korte handschoentjes.

'Dauwen' betekende ook doorkachelen (we hadden weinig werk aan de bewegwijzering). Gezien mijn slaapdronkenschap moest ik dit bekopen met onverantwoorde hartslagen. En lafjes achter de ménne aansluipen. Hetgeen J.—uitgerekend J.—de vraag ontlokte of ik me nu al zat te sparen. Onmacht maakt leep...

Voorbij Boskoop begon 't eindelijk te draaien. Ik raakte vertrouwd met het stevige tempo en deed het nodige (maar niet teveel, voorbij zijn de dagen...) aan het onderhouden daarvan. Het pummelverzetje mocht eraf; de grote-platenspeler ging aan. Fnuikend voor de AvgCadⁱ, maar wel te doen gebruikelijk bij de Swift Toer Élite.

Afgezien van een enkele démarrage en wat passen hier en daar (ik was niet de enige die enigszins ondergeprepareerd aan het vertrek van onze Primavera verscheen) bleef ons pélotonnetje goed ronddraaien. Zo goed, dat we te vroeg arriveerden bij de eerste contrôlepost in Woerden. Soit. De stempelfolklore is zowiezo niet aan mij besteed en—zoals ik onderweg ooit hoorde van een Thor Hushovd look-a-like—Coffee stop? No thanks. I eat on the bike.

Vanaf Montfoort ging het noordwaarts (we reden de Joop dit jaar in tegengestelde richting). En liet de wind zich voelen. De tempo-grafiek werd grilliger en de benen werden zwaarder. Maar ook beter. Om de een of andere duistere reden heb ik niets met 'je benen niet voelen'; ein Bissel Weh muss sein.

Indachtig de hongerklopjes en andere ongemakken uit eerdere Joop-edities, dwong ik mezelf te blijven eten. Een 150-er hakt er immers in, zeker als je de 100 nog niet eens hebt aangetikt in het voorseizoen. Van harte ging 't niet, dat geknabbel. De krentenbol-primeur die we onderweg kregen aangereikt, kostte me zeker twintig minuten. Maar ik deed nog mee; de inmiddels afgelegde centuryⁱ was vlotjes verlopen.

In Bilderdam kwamen de 75 en de 150 kilometer-routes bijeen. De Swift Toer Élite had niet langer het rijk voor zich alleen (het was zefs retedruk—goed nieuws voor het orgkomitet) en moest zich de nodige 'provocaties' laten welgevallen. Want wie wil zich nu niet aan het wiel nestelen van zo'n gedistingeerd gezelschap.

Dus ging de knoet erover en begonnen we aan onze Finale. Richting Kudelstaart even het pak uit elkaar ranselen, dachten K. jr. en ik (overmoedig geworden door de uitblijvende crisis). Maar de toerverkeersdrukte en het stoplicht bij Leimuiden verijdelden onze schiftingsplannen.

Langs de vermaledijde Ringvaart begon ik m'n benen ineens écht te voelen. Meer dan me lief was. Rupsje was uitgesnokt. Eraan blijven was de enige ambitie. Tegen beter weten in nog maar 'ns geven na Nieuwe Wetering was niet slim, het vals platje in Oud Ade bevestigde het nachtkaarssyndroom en het bruggetje even verderop was veel te steil. Exit Bruco.

Zo wat? Het is lente!