Westland Wil Vooruit, maar Geraakt Nauwelijks Voorwaarts. Want het zompte, zoog, glibberde en stormde, vanmiddag tijdens de Interclub Veldritcompetitie deel vijf, te Honselersdijk. En nog nooit eerder mocht ik na afloop van een veldrit zoveel blubber en gras van/uit m'n fietsje en m'n schoenen peuteren. Maar, amai, 't was cross!

Wederom streed (en gleed) ik voor mijn vaste stek in de achterhoede. Zulks met verve: na een traditioneel belabberde eerste ronde wist ik me zowaar terug te knokken richting de 'derrière-garde', niettegenstaande het loodzware parcours (waarover voorafgaand aan de wedstrijd nog enige verwarring bestond en dat ad hoc ietsje werd ingekort). Het modderde harder dan ik hebben kon; de drie balken leken steeds hoger te worden, de Ridley almaar zwaarder; naast de fiets intervallen (omdat één heuveltje, direct na een langzame bocht, er spekglad bij lag); stuurfoutjes werden genadeloos afgestrafd; 'ben ik nu eindelijk ingeklikt of niet?'; en 'wat is er met die 76 zomerse kilo's gebeurd?'