De stijgende lijn in Bruco's Amateur-B-carrière zet zich voort. Zelfs mijn DNF's (did not finish) worden beter...

Neem de Ronde van Hazerswoude-Dorp. Vorig jaar hield ik het tien minuten vol; kwam ik geen bocht door en wierp ik zelf de handdoek in de ring. Vanavond duurde de Lijdensweg (gemiddelde hartslag 170) ruim 22 minuten; ging het sturen niet verkeerd; en werd ik, en het hele péloton der geslagenen (of wat daarvan nog over was), door de jury uit koers genomen.

À propos 'lijdensweg': de Moraal is goed. Oké, het is geen Brucoweer (zo'n kleffe, benauwde zomeravond, die schreeuwt om een fikse regen- en onweersbui). Maar klinkers (het omloopje in Hazerswoude-Dorp, nauwelijks één kilometer lang, heeft geen andere smaak wegdek) en haakse bochten (met van die fijne putdeksels) heb ik liever droog.

Rondom de 'permanence' kom ik vele bekenden tegen. Altijd leuk. Loop nog wat te geinen met een ploeggenoot (die, en passant, wat 'pufjes' inhaleert—zonder doktersattest): 'Amai, d'n Bruuc gaat hier de achterdeur dichthouden.' Ben ontspannen, heb zin. Zoals altijd in Hazerswoude is er volop publiek en sfeer.

De relaxte mindset verdwijnt op slag bij de start, als de Mirato-man voor me zijn pedaal niet kan vinden. Van de weeromstuit ga ik ook klooien. Links en rechts vliegen ze me voorbij. Achteraan aansluiten op het lint.

Wat de mènne vooraan doen, kan ik niet zien en wil ik niet weten. Ik voel ook zo wel dat het hard gaat. Heel hard. De kleppers zijn uit op een select onderonsje; de mindere goden hebben het nakijken. In het diep, diep, rood: intervallen 'bis zum geht nicht mehr'. Dit is geen Wielerplaneet; dit is met beide benen op de aarde en de blik op oneindig. Volle bak rijden om in koers te blijven.

À propos 'sturen': Al neem ik de bochten (voor mijn doen, dan toch) redelijk 'geroutineerd', ik kan het maar niet laten om die oude-lullen-veiligheidsmarge in te bouwen. Dat wil zeggen: niet 'op' het wiel van mijn voorganger, maar altijd een metertje ruimte laten, voor het geval dat... Da's krachtenverslindend, kan ik u vertellen.

Wat ook niet helpt, is een ploeggenoot die de nauwste bocht (waar de meeste EHBO-ers staan) binnendoor 'aansnijdt'. Alsof daar ruimte is; daar rijd ik al, jûh! Ik zie een waas van Swift-kleuren en wijk af van mijn lijn om hem niet prematuur te doen DNF-en. En vloek (adrenaline). En mag weer, alweer, 'repareren'.

Een andere test van mijn vermogen tot lijfsbehoud krijg ik later van een Spartaan-collega: hij is, zoals zovele coureurs die ons pélotonnetje opraapt, gelost uit de frontlinie en zwalkt over +/- het midden van de Dorpsstraat (het kerkhof is nabij). Ik moet kiezen en besluit er rechtsom langs te harkenⁱ. Gooit die grapjas de deur dicht... Amai, ik schreeuw de longen uit m'n lijf (is weinig meer van over), maar hij heeft 't pas door als 'ie me bijna de verkeersremmende bloembak in stuurt.

À propos 'jury': De KNWU-officials hebben een gemakkelijke avond. De koers is zeer overzichtelijk: het péloton dunt vanaf ronde één (van veertig) heel rap uit. 'Lekker selectief rondje', dat Hazerswoude-Dorp... Ook een heel kort rondje, dus voor gedubbelden is geen plaats. Het tweede péloton, waar ik met hangen en wurgen, blijf aanbungelen, mag na 22 en 1/2 minuut collectief afstappen, onder begeleiding van de lokale blaaskapel. De (zeer vermoeiende) 'speaker' wrijft het er nog eens lekker in: 'Ja, daar zijn die mannen natuurlijk niet voor gekomen. Maar de koers is hard.'

Zo is dat.

De veroorzakers van die 'hardheid' blijven uiteindelijk met z'n +/- vijftienen rondraggen. Zelfs klasbak Davey, de laatste der Swift-mohikanen en de nummer twee in het Amateur-B regelmatigheidsklassement, zit te sterven. Een 'local hero' doet nog wat ronden solo vooruit (hoe 'ie 't voor elkaar krijgt... Respect!). Maar de Euro's worden verdeeld in een massasprint. En die is weer 'ns voor Brian Burggraaf (de nummer één van het regelmatigheidsklassement).

Foto's plaats ik later nog wel. Tenminste, als de telelenzen van de paparazzi in Hazerswoude-Dorp reikten tot ver in de achterhoede...