Heintje Davids maakte iets te vaak een comeback; Bruco iets te snel. Tenminste, vanmiddag wilde 't niet, in de interclub veldritcompetitie. Deze aflevering werd verreden bij De Mol in Dordrecht, waar een mooi wegparkoers ligt en een nog mooiere crossbaan (nice touch, die 'Adri v.d. Poel Col'!). Afwisselend, technisch en een van de lastigste tot dusverre: zompige klei, gladde of juist 'korrelige' hellingen. Ga d'r maar aan staan, als je twee weken eruit bent geweest en daarnaast niet zo'n heel geweldige techniek hebt...

Direct bij de start voelde ik 't al: de benen waren niet goed (wel mooi bloot). Jakkeren over een lange asfaltstrook, bergop (krchkffpff) en het glibberige veld indraaien. Daar ontstond een opstopping, omdat enkele mènne de greppel liggend trachtten te nemen. Geen goed idee, al was 't maar omdat het mij enkele cruciale plaatsen--en 'ritme'--kostte. Daarna een kostelijke combinatie van klei en herfstbladeren; wel mooi, maar de voorvork en -remmen liepen direct vol. Maakte niet zoveel uit; ik moest toch van de fiets om een gladde boshelling te overwinnen (er was aardig wat loopwerk te verrichten).

Intussen reed de voorhoede alsmaar verder weg en mocht ik op zoek naar wat Oppositie om me aan op te trekken. Het duurde bijna de hele eerste ronde totdat ik wat achterhoede-collega's in het vizier kreeg. Nog wat gezellige km's gemaakt met twee mede-slow starters. Eentje wist weg te rijden (niet zo'n kunst, gezien Bruco's haperende motor); de andere verschalkte ik in een gedurfde glijpartij. Jammergenoeg ging mijn 'prooi' daarna snel zijn rugnummer inleveren.

Moederziel alleen nog doorgeklooid, op zoek naar eeuwige veldrijdersroem en een paar nieuwe benen. Tevergeefs... Na een minuutje of veertig was ik er helemaal klaar mee. Zonder explosiviteit en èchte 'drive' heb je op zo'n parkoers niets te zoeken. DNFⁱ, inpakken en wegwezen.

Jammer. De Mol had een betere Bruco verdiend.