Omloop van het Munnikenland

Slechts één afgevaardigde van de LRTV Swift in de Omloop van het Munnikenland (en niet de sterkste): moi.

Wederom zat het venijn in de start (en de staart van het peloton). Ik had de reistijd naar Brakel een beetje onderschat en de aanwijzingen van Viamichelin een beetje overschat. Hield amper tijd over om me te prepareren en de fiets in elkaar te zetten; meer dan 700 meter warmrijden zat er niet in. Startnummer 73 betekende achteraan opstellen.

De eerste ronde heb ik dan ook amechtig afgezien. Hing aan het elastiek en zag het peloton zelfs wegrijden. Toen heb ik mezelf eventjes heel streng toegesproken en ingezoomd op het dichtstbijzijnde achterwiel. Pfff, het gaatje kreeg ik nog nèt dicht.

Daarna wat recupereren in het peloton, dat hard doortrok, maar niet teveel gas gaf. Na drie ronden ofzo wist ik dat ik er vandaag niet zou worden afgereden. Ik ging het parkoers (polders en dijken liggen mij veel beter dan klinkers en verkeersdrempels) en de wind beter 'lezen' en raakte redelijk gesettled in het tempo en de bochtjes.

Hier en daar werd er wel gedemarreerd, maar alle ontsnappingen werden verijdeld. Gruppo compatto begonnen we aan de Finale. Ik had nog wel iets over, maar kon niet ècht opschuiven: geen plek en (wellicht) nog een beetje lef tekort.

De eindspurt was lastig; ieder rondje eindigde op het parkoers van WTC Maaswaal, bereikbaar via een smalle doorgang in een haakse bocht met grind. Daarnaast ben ik de perfecte anti-sprinter, dus je begrijpt dat ik geen potten heb gebroken.

Desalniettemin op plaats 44 geëindigd (denk dat er zo'n 85 man in koers waren). En, voor mij nog veel belangrijker: in het peloton!

Besides dealing with the regularities (Sunday Slaughters, TuesdayTerrors and Wednesday Walkyries) and the incidental solo training, I am also working on my road race credibility. As you know, I'm having a hard time adjusting to the demands of Suffering Dutch Amateur B style. Apart from a relatively 'easy' Ronde van Sloten, I have pocketed nothing but DNFⁱ's.

Well, last Saturday's Omloop van het Munnikenland was nice for a change: I was not ridden off the wheel and managed a decent mid-pack finish (44 out of approximately 85).

Did I have good legs? Perhaps. Where the usual hammerheads absent? Most likely. Was my psychology up to it? Hell yeah!

As usual, the start was the hardest part. I arrived too late in Brakel (nice countryside, but very difficult to find on one's own), which meant I barely made it to the line-up and could forget about properly warming up. The number I received (73) meant all but pole position (which matters big time in the Netherlands). And, yes, the Oppositionaries at the front meant business: full throttle from the word 'go'.

In the first lap (out of 7 10 km loops, mostly in the countryside), I was in deep, deep shite. I suffered like a pig and on several occasions (i.e. accellerations and bad curves) saw the peloton riding away en masse. Then (enters psychology) I had a harsh conversation with myself: you either close this frigging gap and stay with the peloton, or get dropped, go home and start looking for another 'hobby'... So I zoomed in on the closest rear wheel and gave all that was in me.

That turned out to be just enough: contact re-established! From there on, I recuperated a bit and made sure not to be spat out again. After three laps or so I felt that I would survive this one. I started reading the parcourse (which suited me much better than the average crit), the wind and the gears to be applied (spinning is the name of the game; grinding is asking for trouble). The tempo, while hard, was bearable and being in the peloton was an outright thrill. Every now and then, there was a démarrage, but all breakaways where dismantled. So in gruppo compatto, we entered the Finale. I even had some juice left, but I could not put it into use. Not enough space to advance; not enough balls to do so anyhow.

The final sprint was tricky. Each lap ended on the parcourse of the organising club, to be accessed through a narrow gate in a 90-degree curve covered with shite. Being the anti-sprinter I am (and not too keen on kamikaze maneouvres), there was not much I could do.

But that does not matter. Finally banking a DFⁱ in a serious race does.