Sinds 18 oktober 2009 steekt rupsje zijn aspiraties niet meer onder stoelen of banken: anno 2040 zal hij een serieuze gooi gaan doen naar de regenboogtrui. De scorebordjournalisten—zij die menen dat veldrijden een saai spelletje is waarin de deelnemers een stief uurtje door de bagger ploeteren om uiteindelijk Albert, Nys of Stybar met de bloemen te zien gaan lopen—zullen daarvan opkijken. U weet, inmiddels, wel beter.

Veteranissimo Gerard heeft wel een punt, wanneer hij zich beklaagt (eufemistisch gesproken) over filevorming en haantjesgedrag op de single-tracks van Lisse. Mijn kompaan en ik hebben er regelmatig te kampen met achteropkomend verkeer. Omdat wij iets minder rap doorrijden, worden wij (op z'n zachtst gezegd) gesommeerd plaats te maken—ook als er geen plaats is.

Districtskampioenschappen en rupsje—ze zijn niet voor elkaar gemaakt. Op de weg (Maassluis, juni jongstleden) bezweek ik onder de druk van het kopmanschap; in het veld (Leiden, afgelopen zondag) bleek zelfs de 1.1 quotering voor de traditionele op-één-na-laatste stek geen safe bet. Laat staan dat ik mijn dark horse kon ontbinden, in het regiokampioenschap van Noord- en Zuid-Holland.

'Lisse uit' vandaag was was bar. 0 bar, om precies te zijn.

'Op de zevende dag had God zijn werk voltooid; op die dag rustte hij van het werk dat hij gedaan had.' Bruco's cross-Genesis maakt nét een andere vertaalslag. Als 'mindere God', wiens werk nooit klaar is, neemt rupsje geen vrijaf. Niet deze zondag, nu er een SwiBoCrossje op de liturgie staat en hij nog 'ns kan (re-)creëren naar zijn 'evenbeeld' (of zoiets).

De Eerste Wet van de Moddermathematica luidt: 'Hoe het parkoers er ook bij ligt en met z'n hoevelen we er ook aan beginnen, in een veldrit eindigt rupsje steevast op de één-na-laatste plek in de uitslag.'

Lisse uit: altijd lastig. Maar het moet: het veldritseizoen is al een tijdje aan de gang en rupsje heeft nog geen millimeter modder gesmaakt. Dus takel ik het vege lijf uit de bedstede en spring ik op de crossert voor de eerste aflevering van de SwiBoCrossCompetitie 2009-2010, courtesy of RTV De Bollenstreek en de LRTV Swift.

Ik was zeer vereerd toen veteranissimo Gerard (69 jaar jong) mij belde met het voorstel samen de seizoensafsluitende koppelcross van de GRTC Excelsior in Gouda te gaan rijden. Met, inmiddels, 39 levensjaren op mijn palmares (als 'sub-master', zogezegd) kom ik daarvoor nog nét in aanmerking. De spelregels dicteren: 'één veertigplusser en één veertigminner'.

De afsluitende veldrit van de Zuid-Holland interclubcompetitie, bij de Rotterdamse Wielrencombinatie Ahoy, is een koud kunstje. Tenminste, wat de temperatuur betreft: het kwik blijft steken op minus vijf. Dus, net als in Berkel vorige week, geen blubber maar opgevroren sporen en graskasseien. Veel draaien en keren, maar geen hoogteverschil. Of het zouden de twee balkjes moeten zijn. Altijd mooi, balkjes.