Opnieuw niet zo'n best optreden van het rupsje, in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Het 'swingt' even niet; op 'routine' krijg ik er nog altijd van langs; dipje in de (toch al niet bijster steile) curve.

Gijs vat het 'gevoel vooraf' mooi samen, als de klok kwart voor zeven slaat en het tijd is om wat leven in de kantoorbenen te gaan brengen: 'Nu moeten we ons er even toe zetten, hè?' Klopt. De weersgesteldheid nodigt niet bepaald uit tot een 'warming up': koud, miezerig, winderig. Voor de tijd van het jaar, dan toch.

Pim (terug van lang weggeweest) merkt op: 'Wat rijd jij eigenlijk hard in.' Klopt. Ik heb deze 'warming up' nodig: lijd kou en heb 'snokvrees'. Straks gaan die grote messen een flinke hap uit het rupsje snijden. Vinden ze leuk.

Eenentwintig A-mènne op appèl. Eens kijken wat die gaan brengen. Eenentwintig minus één. Want Bruco gaat 't vanavond niet brengen; hij gaat ontvangen.

Op de vierde stek de kuipbocht invliegen, is dus een foutje. Dat herstel ik kundig; nog voor de eerste doorkomst zit ik helemaal achterin. In goed gezelschap, want ook de Swabo delegatie huist daar. Even de jeugd laten dartelen, eerst maar 'ns de koers tot wasdom laten komen.

Ik zie trouwens al genoeg af, in de staart. Met deze benen heb ik voorin niets te zoeken, rijd ik alleen maar in de weg. Niet dat ik vanavond extreem beroerd fiets, maar ik moet wel in de reserves tasten om er een beetje deftig aan te blijven plakken.

Blijkbaar 'straal' ik dat ook uit, want Roel vraagt (een beetje bezorgd): 'Gaat het?' 'Voor geen meter', luidt mijn--overbodige--antwoord. Joris' (die ook verre van fris zit) 'Maar het eerste kwartier hebben we alvast overleefd!' klinkt als muziek in mijn oren. Het bekende deuntje: de Brucodiesel heeft tijd nodig; het eerste oplawaai is hard, vals en een kwestie van wegsteken.

Nu maar 'ns naar voren. Dat gaat, maar niet van harte. Dus maar wat afleiding zoeken bij de hartslagmeter. Die baart me zorgen, want laat slechts 'roodtinten' zien. Ook al is bij iedere doorkomst bovenop de Bult de hartfrequentie één slag lager. Geinig.

Na dertig minuten matig koersen mijnerzijds, wordt er maar weer eens een démarrage geplaatst en gaat het péloton in de beugels. Bruco en zijn metgezellen in de 'arrière du course' schrikken ervan en laten van die vervelende gaten vallen. Te lang beschouw ik één van die gaten als het mijne, en dans de 'stervende rups'.

Een ronde achterstand is mijn--verdiende--deel. Net als vorige week. En dat zuigt, want 't zou eigenlijk niet meer mogen gebeuren.

Vind ook Gerard, die me vanuit het B-péloton bevraagt: 'Wat is dát nou?' Ik pas, weinig ad-rem als ik ben op dat moment, wacht tot de A-mènne me weer oprapen en haak 't ietwat gedémoraliseerde karretje weer aan.

Spoedig volgt de 'schifting'. Plusminus negen 'cartouches' maakt één kopgroep; plusminus negen 'explosiviteitsdeficiënties' maakt een achtervolgend péloton. Uiteraard mis ik de slag, niet alleen uit piëteit (eerst lossen en dan ontsnappen vind ik een beetje een vreemde stijlfiguur), maar ook uit een gebrek aan 'salsa'.

De échappées rijden straf door; wij doen hetzelfde. Niet helemaal vloeiend, maar wel met voldoende 'damage control': Jan, Jurrien, Jaap, Roel, Daan, Ronald en Jurgen blijven binnen schootsafstand (we komen zelfs dichterbij...). Alleen hebben Bert, Gijs, Arno, Gerard, Hans en Bruco geen schot meer in huis.

Hetgeen de Moraal dan toch wel weer enigszins goed doet. Lekker buffelen met de geslagenen, het 'lijdend vermogen' eens flink aanspreken (ik rijd deze tweede helft verdorie steeds beter). Schuimbekken, scheelkijken, tenenkazen, diep gaan. 'Gewoon' m'n werk doen, niet meer passen.