Het moest er toch eens van komen, vond ik: die kopgroep, die het péloton niet meer terugziet; die beslissende ontsnapping, waarin ik 'schitter door aanwezigheid'. Ik heb 't vaak genoeg geprobeerd, in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Vanavond is het dan eindelijk raak. Rupsje spint. Rupsje lacht!

Zo'n 'slag' ziet er van dichtbij anders uit dan in je stoute dromen. De slag van vanavond tenminste wel. Het is, om te beginnen, een enorme chaos. Terwijl ik me altijd had voorgesteld dat je met de beslissende ontsnapping Orde op zaken stelt. Eendracht geeft macht. Calimero-effect (wij (kopgroep) zijn klein en zij (péloton) zijn groot, en da's niet eerlijk). Dat soort werk.

Die theorie kan vooralsnog van de baan. Want deze kopgroep is een zooitje ongeregeld. Zo kan ik me serieus niet goed herinneren hoe ik erin verzijld ben geraakt. Natuurlijk, ik zag ze vliegen en moest er zonodig naartoe. Ik heb er vast een trap extra voor moeten geven, maar of dat in iemands wiel was (waarvoor dan dank!), of dat het via zo'n kostelijke chasse (met krokant korstje) is gelukt? Ben ik even kwijt. Het is in ieder geval niet de eerste keer dat ik aan het klooien sla, deze avond.

De vlucht begint écht als we met z'n vieren jagen op de twee koplopers (Swabist Nick is er één, de ander is aan mijn grenzenloze koersoverzicht ontsnapt--zal Sjoerd wel zijn geweest). Podium-abonnee Davey is de motor (mét overdrive); op zijn bagagedrager zitten Hans (tijdrijder), Harco (Bollenstreek) en het rupsje te puffen.

Tot daaraan loopt 't allemaal wel naar behoren. Ronddraaien, blijven geven. In de spaarzame momenten dat ik niet afzie, houd ik mezelf voor dat een dergelijke inspanning voor mij een vereiste is om überhaupt een beetje criteriumⁱ of klassieker te overleven. En, en passant, dringt zich de Friese achternaam 'Harkema' aan mij op. Wil niet meer uit mijn kop.

We rekenen Nick en zijn metgezel in (al heeft Davey wel wat frivool afstopwerk gedemonstreerd). Maar de kopgroep, nu dus bestaande uit zes menne (hetgeen volgens mij een heel mooi getal is voor een kopgroep), wordt spoedig aangevuld. Van achteren, goddoeme. We rijden niet hard genoeg! Ze komen terug, de bastaarden...

Maar da's een overhaaste conclusie (met het schuim op m'n bek zie ik 't allemaal niet meer zo scherp). Achter ons is wel degelijk de gewenste verbrokkeling gaande; slechts eenlingen voegen zich bij ons selecte gezelschap: Jurrien (vaste dinsdagavondklant, maar club-loos), Tim (Swift/Lotto-Domo), Marcus (Swift/Zandbergen Combine), Peter (Swift/Rijnsburgse Boys)... Niet veel later komen ook de Swabisten Nicky en Robert aanzetten. Erop en erover.

Ehhh... wacht even, jongens. Da's natuurlijk niet de afspraak. Wij willen óók spelen. Dus erachteraangepoefd. 'Harkema' op de 14.

Wat volgt is een vele ronden (da's dan wel weer lekker) durend schoolvoorbeeld van hoe een grupetto niet ronddraait. Voortdurend vallen er gaten, rijdt een te sterke renner te hard door, wordt er gelinkebald en gebabbeld, gaat er een patriot démarreren (solidariteit met bandbreedte, zeg maar). We zijn tegen elkaar aan 't koersen, met z'n twaalven, inmiddels...

Ik zie deze droom al in duigen vallen; het zal me toch nondedju niet gebeuren dat die wieltjeszuigers die we het nakijken hebben gegeven, hier gaan terugkomen. 'Harkema' zit ook niet meer fris. En plant z'n rechterpedaal in het asfalt, in een bochtje bergop (daar win je weinig snelheid mee...). Davey roept me nog wat Moraal toe: 'Kom op, Bruuc, op karakter!' Tsja, da's 't enige waarover ik kan beschikken. Toen het talent e.d. werden uitgereikt, stond ik achteraan in de rij. Hoe dan ook, ik blijf geven en verzaak, mijns inziens, niet.

Wonder boven wonder zegeviert de Rechtvaardigheid vandaag. Het péloton komt helemaal niet terug. Deze kopgroep gaat de uitslag opmaken. Hell yeah!!!

Ik kom er ietwat geflatteerd uit: achtste, oftewel tien punten. Maar die smaken goed, want ze zijn niet gestolen. 'Harkema' heeft redelijk gebuffeld in de ontsnapping.

De ironie (mooi ding, die ironie) wil dat het helemaal niet in mijn bedoeling lag vanavond te gaan koersen. Ik had me voorgenomen om me maximaal te verstoppen. Met Nes a/d Amstel en Leiderdorp voor de boeg (alle zeilen bijzetten om daar stomweg eraan te blijven bungelen) leek me dat wel legitiem. Bovendien was het ietsje te warm voor het rupsje. Maar ja, het koersverloop (langzame opening; ik zat potdomme in ronde twee al met m'n klauwen in de leidersprijs-grabbelbak) en de Goesting dicteerden iets anders.

Gelukkig maar.