'Met welk een pannekoek ben ik nu weer op pad', zal Swabist Robert Heemskerk hebben gedacht, toen hij met mij (dik twee ronden) en Tim (ruim één ronde) aan een Ontsnapping werkte. Het was +/- halfkoers toen onze Vlucht gestalte kreeg. We hadden een respectabel gaatje geslagen en draaiden--aanvankelijk--netjes rond. Ik wist ook wel dat 'wegrijden' niet hetzelfde is als 'weg blijven', maar voor deze poging wilde ik best een tandje bijsteken.

Het is immers niet evident om je in de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie te ontworstelen aan het péloton. En de aanmoedigingen vanaf de zijlijn (waarvoor dank!) gaven waarlijk Moraal. Maar die benen...

Ik heb er slechts twee, en die 'lopen toch wel vol' (dijen in brand), als je op avontuur gaat. Zeker 'bergop' (de bult), wanneer je zo'n élitair wiel als dat van Robert probeert te houden. Zijn coaching was voorbeeldig. Daar lag 't niet aan. Niet teveel gezever, maar op op gezette momenten een heel gedecideerd 'Het gaat goed, gewoon rustig blijven ronddraaien, dit tempo houden.'

Dat was, sorry, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want ik was serieus aan 't intervallen (max. hartslag: 194; Robert zat duidelijk nog stukken minder aangedaan op z'n Ridley). Een kwestie van wel willen, maar niet meer helemaal kunnen. Het stevige tempo, het lossen van Tim, de 'stress' van een péloton dat--vroeg of laat--op komst is. Het werd me eventjes teveel. Na een melkzuurbad van dik twee ronden moest ik toch echt passen: stroop. Einde oefening (want dat was 't). Even recupereren in de achterste linies.

Zwak. Maar, 't mag gezegd, voorafgaand aan dit staaltje (futiel) escapisme, had ik ook niet stilgezeten. Ik had er al enkele serieuze 'cartouches' uitgegooid, vanwege een domme Goesting voorin te zitten, daar te blijven en te springen op alles dat bewoog. Mede geïnspireerd door het gegeven dat het péloton vanavond (wind? vorm?) meerdere malen niet aan het achterwiel kleefde, maar na elke Aanval--aanvankelijk--slechts brokstuksgewijs terugkwam.

Dus ging ik op een gegeven moment toch eens dromen over 'de slag' (en mijn lepe, of 'alerte'--zo je wilt, aandeel daarin). En anders wel over de explosiviteit en 'hardheid' waaraan ik nog zoveel werk heb. Trainingseffect.

Maar 'puntje bij paaltje' zijn er altijd nog genoeg mènne die me weer met mijn beide--zere--benen op de grond zetten. Die lezen de koers en gaan voor een Finale, a.k.a. de 'Kroniek van de Aangekondigde Massaspurt'.

Uiteraard liet ik die aan mij voorbijgaan. Al was ik vanavond wel voldoende 'opgepompt' om ergens in het midden te finishen (17 uit 29).